การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา (Descriptive Research) มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการรับรู้การถูกตีตราจากสังคมและปัจจัยบางประการ กับความว้าเหว่ของผู้ติดเชื้อ เอชไอวี ตัวอย่างในการวิจัยเป็นผู้ติดเชื้อเอสไอวีที่มารับการรักษาในแผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลโรคติดต่อ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 112 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 3 ส่วน คือ แบบสัมภาษณ์ข้อมูลทั่วไป แบบวัดการรับรู้การถูกตีตราจากสังคม และ แบบวัดความว้าเหว่ ของผู้ติดเชื้อเอสไอวี ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 7 ท่าน และหาความเที่ยงของเครื่องมือวิจัยโดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค ได้ค่า สัมประสิทธิ์ความเที่ยง แบบวัดการรับรู้การถูกตีตราจากสังคม และแบบวัดความว้าเหว่เท่ากับ 0.87 และ 0.78 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าความคลาดเคลื่อน มาตรฐานของค่าเฉลี่ย ค่าสัมประสิทธิ์ความผันแปร หาความสัมพันธ์โดยใช้การหาค่าสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และใช้การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณเชิงเส้น ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1. การรับรู้การถูกตีตราจากสังคมและรายได้ครอบครัวเฉลี่ยต่อเดือน มีความสัมพันธ์ ทางบวกกับความว้าเหว่ของผู้ติดเชื้อเอสไอวี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.001 (r = 0.398) และ 0.05 (r = 0.163) ตามลำดับ 2. อายุ เพศ สถานภาพสมรส ระดับการศึกษา และระยะของโรค ไม่มีความสัมพันธ์กับ ความว้าเหว่ของผู้ติดเชื้อเอสไอวี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3. ผลการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณเชิงเส้น พบว่าการรับรู้การถูกตีตราจากสังคม และ รายได้ครอบครัวเฉลี่ยต่อเดือน สามารถร่วมกันทำนายความว้าเหว่ของผู้ติดเชื้อเอสไอวี อย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยสามารถร่วมทำนายความว้าเหว่ของผู้ติดเชื้อเอสไอวี หรือผู้ป่วยเอดส์ได้ร้อยละ 21.5 ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าการตีตราผู้ติดเชื้อเอสไอวี ยังมีอยู่ในครอบครัวและ สังคมไทย ทำให้ผู้ติดเชื้อเอสไอวีลดการมีปฏิสัมพันธ์กับบุคคลในสังคม มีความรู้สึกขาด ความรัก และการดูแลเอาใจใส่ ก่อให้เกิดความว้าเหว่ พยาบาลควรมีส่วนช่วยเหลือ โดยการให้ คำปรึกษา ให้ความรู้เกี่ยวกับโรคและการปฏิบัติตัวในการอยู่ร่วมกันกับผู้ติดเชื้อเอสไอวี แก่ครอบครัว และชุมชน เพื่อให้เกิดความรู้และทัศนคติที่ดีต่อผู้ติดเชื้อเอสไอวี เพื่อลด ปัจจัยที่ก่อให้เกิดความว้าเหว่ ทำให้ผู้ติดเชื้อเอสไอวีอยู่ในสังคมได้อย่างมีความสุข ตามศักยภาพ