เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล ~i(Nilaparvata lugense~i Stal (Homoptera: Delphacidae)) เป็นแมลงศัตรูข้าวที่สำคัญชนิดหนึ่ง และ ~iCyrtorhinus lividipennis~i Reuter และ ~iTytthus chinensis~i Stal (Hemiptera: Miridae) เป็นศัตรูธรรมชาติที่ทำลายเพลี้ย กระโดดสีน้ำตาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระยะไข่ การศึกษาคุณสมบัติทางชีวิทยา ได้แก่ ชีวประวัติ ตารางชีวิต ความสามารถในการกินเหยื่อ และ functional responses ซึ่งดำเนินการในสภาพห้องปฏิบัติการ (25(+,ฑ)2 (+,ฐ)C 70-80% RH, และช่วงแสง 12:12 ชั่วโมง) ผลจากการศึกษาชีวประวัติพบว่า โดยทั่วไประยะตัวอ่อน มี 5 วัย ระยะเวลาที่ใช้ในการพัฒนาการจากตัวอ่อนเป็นตัวเต็มวัย ~iC. lividipennis~i ใช้เวลา 39.37(+,ฑ)2.39 วัน และ ~iT. chinensis~i ใช้เวลา 35.98(+,ฑ)3.16 วัน ตารางชีวิต วิเคราะห์ตาม Gutierrez (1996) กราฟแสดง survivorship curve ของตัวห้ำทั้ง 2 ชนิดเป็น กราฟรูปแบบที่ 3 (type III survivorship curve) พบว่า มีการตายลดลงเมื่ออายุเพิ่มขึ้น net reproductive rate (R(,0) และ intrinsic rate of population increase (r(,m) ซึ่งได้จากการคำนวณมีค่าใกล้เคียงกัน เมื่อเปรียบเทียบระหว่างมวนทั้ง 2 ชนิด ความสามารถในการกิน แสดงจากจำนวนไข่เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลที่ถูกทำลายพบว่า ตัวห้ำ ทั้ง 2 ชนิด มีความสามารถในการกินเพิ่มสูงขึ้นจากระยะตัวอ่อนไปหาระยะตัวเต็มวัย โดยที่ เพศเมียมีความสามารถในการกินสูงที่สุด การศึกษา functional response เมื่อระดับความหนาแน่นของไข่เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล แตกต่างกัน ของตัวอ่อนวัยที่ 3 ตัวอ่อนวัยที่ 5 และตัวเต็มวัยเพศผู้และเพศเมีย ของ ~iC. lividipennis~i และ ~iT. chinensis~i พบว่า ในทุกกรณีกราฟแสดงความสัมพันธ์เป็นรูป แบบที่ 2 (Holling(+,ข)s (1959) type II curve) และวิเคราะห์ได้ตามสมการ Holling disc equation ค่า attack rate (a) และค่า handling time (T(,h)) ที่ได้จากการคำนวณแตกต่างกัน ขึ้นกับชนิด อายุ และเพศของตัวห้ำ การศึกษา functional response เมื่อมีการเปลี่ยนแปลง ระดับความหนาแน่นของตัวห้ำแต่ปริมาณเหยื่อคงที่ พบว่าตัวห้ำทั้ง 2 ชนิด มีการตอบสนอง ต่อเหยื่อลดลงเมื่อระดับความหนาแน่นของตัวห้ำเพิ่มขึ้น