การทดลองนี้เป็นการศึกษาผลการเสริมโครเมียม พิโคลิเนท ร่วมกับไขมันชนิดต่าง ๆ เติมลงในอาหารต่อสมรรถนะการผลิตและคุณภาพซากในไก่เนื้อ ใช้ไก่เนื้อสายพันธุ์อาร์เบอร์ เอเคอร์ คละเพศอายุ 1 วัน จำนวน 450 ตัว จัดแผนการทดลองแบบ 2x3 completely Randomized Design ทำการสุ่มลูกไก่ออกเป็น 6 กลุ่ม ๆ ละ 3 ซ้ำ ซ้ำละ 25 ตัว โดยให้สูตร อาหารพื้นฐานมีส่วนประกอบหลักคือ ข้าวโพด กากถั่วเหลือง และปลาป่น มีการเสริมโครเมียม พิโคลิเนท 3 ระดับ คือ 0, 200 และ 250 พีพีบี ร่วมกับการใช้น้ำมันรำข้าว หรือไขวัวเติมลง ในอาหาร ตลอดระยะเวลาการทดลองไก่เนื้อได้รับอาหารและน้ำอย่างเต็มที่ มีการเก็บบันทึก ข้อมูลน้ำหนักตัว และปริมาณอาหารที่กินทุกสัปดาห์ บันทึกจำนวนไก่ตายตลอดช่วงงานทดลอง เมื่อสิ้นสุดการทดลองไก่เนื้อมีอายุ 42 วัน ได้ทำการสุ่มไก่ทดลองไปฆ่าเพื่อศึกษาคุณภาพซาก กลุ่มทดลองละ 12 ตัว และสุ่มตัวอย่างเนื้ออกและตัวจากซากไก่เนื้อเพื่อนำมาวิเคราะห์ หาส่วนประกอบทางเคมี และปริมาณโคเลสเตอรอล ผลการทดลองนี้พบว่าอิทธิพลจากการเสริม โครเมียม พิโคลิเนท และอิทธิพลจากชนิดของไขมันมีผลทำให้อัตราการเจริญเติบโต ปริมาณการกิน อาหาร และประสิทธิภาพการใช้อาหาร ในช่วง 0-3, 0-6 และ 3-6 สัปดาห์ ของไก่ทดลองในแต่ละ กลุ่มมีความแตกต่างกันทางสถิติ (P>0.05) แต่พบว่าในช่วง 0-5 สัปดาห์ ไก่กลุ่มที่ได้รับ น้ำมันรำในอาหารมีอัตราการเจริญเติบโตดีกว่าไก่ทดลองที่ได้รับไขวัวในอาหารอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) ด้านคุณภาพซากพบว่า อิทธิพลของการเสริมโครเมียม พิโคลิเนทและอิทธิพลของชนิดไขมัน ในอาหารต่อคุณภาพซาก, การตัดสินคุณภาพซาก, ปริมาณไขมันรวม, ปริมาณเนื้ออก, เนื้อขา, เนื้อรวม และขนาดของตับ ไม่มีความแตกต่างทางสถิติ (P>0.05) ในแต่ละกลุ่มการทดลอง ยกเว้น อิทธิพลของการเสริมโครเมียม พิโคลิเนทต่อปริมาณเนื้อรวม พบว่ากลุ่มทดลองที่มีการเสริม โครเมียม พิโคลิเนทในอาหารมีปริมาณเนื้อรวมเพิ่มขึ้น เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มที่ไม่ได้ รับการเสริมโครเมียม พิโคลิเนท อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) ส่วนผลการเสริมโครเมียม พิโคลิเนทและชนิดของไขมันต่อส่วนประกอบทางเคมีในเนื้ออกและตับ พบว่าไก่ทดลองกลุ่มที่ได้รับ การเสริมโครเมียม พิโคลิเนทที่ระดับ 200 และ 250 พีพีบีในอาหาร มีเปอร์เซ็นต์โปรตีน ในเนื้ออกเพิ่มขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มทดลองที่ไม่ได้รับการเสริมโครเมียม พิโคลิเนท อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) แต่ไม่พบความแตกต่างทางสถิติ (P>0.05) ของเปอร์เซ็นต์ ไขมัน และสิ่งแห้งในเนื้ออก และเปอร์เซ็นต์โปรตีน, ไขมัน และสิ่งแห้งในตับ เช่นเดียวกับ อิทธิพลจากการเสริมโครเมียม พิโคลิเนทและชนิดของไขมันต่อปริมาณโคเลสเตอรอลในเนื้ออก และตับ พบว่าไม่มีความแตกต่างทางสถิติ (P>0.05) ในแต่ละกลุ่มทดลอง อย่างไรก็ตามพบว่าอัตรา การตายของไก่ทดลองที่ได้รับการเสริมโครเมียม พิโคลิเนทที่ระดับ 200 และ 250 พีพีบีในอาหาร จากผลการทดลองในครั้งนี้พบว่าการเสริมโครเมียม พิโคลิเนทที่ระดับ 200 และ 250 พีพีบี ต่อสมรรถภาพการผลิต, คุณภาพซาก, โภชนะในเนื้ออกและตับ และอัตราการตายในไก่เนื้อ มีแนว โน้มดีขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มที่ไม่ได้เสริมโครเมียม พิโคลิเนท เช่นเดียวกับการใช้ น้ำมันรำข้าวเติมลงในอาหารมีแนวโน้มดีกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับการใช้ไขวัวเติมลงในอาหาร