การวิจัยนี้ เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสมการทำนาย พฤติกรรมการออกกำลังกายของบุคลากรในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี จากลักษณะมุ่ง อนาคต การควบคุมตน ทัศนคติต่อการออกกำลังกายกับพฤติกรรมการออกกำลังกาย กลุ่มตัวอย่างคือบุคลากรในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี จำนวน 200 คน การสุ่ม ตัวอย่างใช้วิธีสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยแบบวัด 3 ส่วน คือ (1) แบบวัดลักษณะมุ่งอนาคตและแบบวัดการควบคุมตนของ บุญรับ ศักดิ์มณี (2532) ซึ่งหาความเชื่อมั่น โดยการหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาได้เท่ากับ .72 และ .58 ตามลำดับ (2) แบบวัดทัศนคติต่อการออกกำลังกาย ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง ซึ่ง หาความเชื่อมั่น โดยการหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาได้เท่ากับ .88 และ (3) แบบ วัดพฤติกรรมการออกกำลังกาย ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเองประกอบด้วยแบบวัด 2 ด้าน คือ แบบวัดมุ่งกระทำพฤติกรรมการออกกำลังกาย ซึ่งหาความเชื่อมั่นโดยการหาค่า สัมประสิทธิ์แอลฟาได้เท่ากับ .89 และ แบบวัดรายงานพฤติกรรมการออกกำลังกาย ซึ่งหาความเชื่อมั่น โดยการหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟา ได้เท่ากับ .90 การวิเคราะห์ ข้อมูลใช้ค่าสถิติร้อยละ ค่ามัชฌิมเลขคณิตส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearson Product Moment Correlation) และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน (Stepwise Multiple Regression) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ (1)บุคลากรในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี มีลักษณะมุ่งอนาคตและการควบคุมตนอยู่ในระดับค่อนข้างสูง ทัศนคติต่อการออกกำลังกาย อยู่ในระดับค่อนข้างดี และพฤติกรรมการออกกำลังกายอยู่ในระดับค่อนข้างดี (2) มีเพียงทัศนคติต่อการออกกำลังกายเท่านั้นที่สามารถทำนายพฤติกรรมการออก กำลังกายได้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.001 ลักษณะมุ่งอนาคตและการ ควบคุมตนไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับพฤติกรรมการออกกำลังกาย (3). ทัศนคติต่อการออกกำลังกายสามารถทำนายพฤติกรรมการออกกำลังกายของ บุคลากรในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี ได้ร้อยละ 45 โดยทัศนคติต่อการออกกำลัง กายยังสามารถทำนายการมุ่งกระทำพฤติกรรมการออกกำลังกายและรายงานการกระทำ พฤติกรรมการออกกำลังกายได้ ร้อยละ 49 และ ร้อยละ 21 ตามลำดับ