การศึกษาเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ความครอบคลุมในการให้บริการ ความถูกต้อง ของการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ ณ ที่เกิดเหตุ และระยะเวลาที่ใช้ในการปฏิบัติงาน 2) ความรู้ของพนักงาน กู้ชีพและอาสาสมัครกู้ภัย 3) ปัญหาอุปสรรคในการปฏิบัติงาน และ 4) การฝึกอบรมและความ ต้องการในการอบรมฟื้นฟู การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ใช้ระยะเวลาในการเก็บข้อมูล 6 เดือน ตั้งแต่ 1 พฤศจิกายน 2539 ถึง 30 เมษายน 2540 โดยมีผู้บาดเจ็บ 3,927 คน สุ่มตัวอย่าง ผู้บาดเจ็บมาศึกษา 77 คน พนักงานกู้ชีพและอาสาสมัครกู้ภัย 78 คน เก็บข้อมูลโดยวิธีสังเกต สัมภาษณ์ และศึกษาจากเอกสารรายงาน ผลการศึกษาพบว่า 1) มีความครอบคลุม ร้อยละ 18.5 (95%CI=17.3-19.7) 2) มีผู้บาดเจ็บที่ควรได้รับการปฐมพยาบาล ณ ที่เกิดเหตุ ร้อยละ 89.6 (95%CI = 82.8 - 96.4) และได้รับการช่วยเหลืออย่างถูกต้อง ร้อยละ 7.2 (95%CI = 1.1 - 13.4) 3) ระยะเวลาที่ใช้ในการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ จากจุดเกิดเหตุที่อยู่ภายในเขตเทศบาลมีระยะ ห่าง 3-5 กิโลเมตรจากโรงพยาบาล จะมีค่ามัธยฐาน 11.00 นาที IQR = 4.00 (95%CI ของ มัธยฐาน = 9.00 - 13.00) 4) ร้อยละ 53.8 ของพนักงานกู้ชีพและอาสาสมัครกู้ภัย มีความรู้เกี่ยวกับการปฐมพยาบาล และการเคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บดี 5) พนักงานกู้ชีพ มีปัญหาจำนวนยานพาหนะที่ใช้ในการปฏิบัติงานไม่เพียงพอและสภาพไม่ ดี บุคลากรมีจำนวนน้อย และความล่าช้าในการขออนุมัติก่อนออกไปให้ความช่วยเหลือ ในส่วนของ อาสาสมัครกู้ภัย มีปัญหาเรื่องยานพาหนะที่ใช้ในการปฏิบัติงานสภาพไม่ดีและไม่เพียงพอ นอกจากนี้ ยังมีปัญหาขาดแคลนอุปกรณ์ในการปฐมพยาบาล และอุปกรณ์ในการกู้ภัย 6) ร้อยละ 92.3 ของพนักงานกู้ชีพและอาสาสมัครกู้ภัยผ่านการอบรมระยะสั้น 2-4 วัน และทั้งหมดต้องการอบรมฟื้นฟูความรู้ สรุปผลการวิจัย พนักงานกู้ชีพและอาสาสมัครกู้ภัยที่ออกไปช่วยเหลือผู้บาดเจ็บมุ่งเพียงแต่ จะนำผู้บาดเจ็บส่งโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด โดยมีการช่วยเหลือ ณ ที่เกิดเหตุจำนวนน้อย ถึงแม้จะมี ความรู้ในการช่วยเหลือ