ฝรั่งเป็นไม้ผลที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้ นิยม ปลูกกันแพร่หลายในเขตร้อน เป็นพืชที่ค่อนข้างทนทานต่อสภาพ แวดล้อม ออกดอกติดผลได้เกือบตลอดทั้งปี ผลที่คุณค่าทางอาหาร สูง โดยเฉพาะวิตามินซี และสามารถแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ได้ หลายอย่าง นอกจากนี้ยังสามารถรักษาโรคต่าง ๆ และระงับ กลิ่นปากได้ดีอีกด้วย จากการศึกษาการคัดเลือกเชื้อพันธุ์ฝรั่ง เพื่อผลิตน้ำมันหอมระเหยตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2538 ถึงเดือน มีนาคม 2539 ที่หมวดไม้ผล ภาควิชาพืชสวน คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น โดยใช้สายพันธุ์ฝรั่ง 50 สายพันธุ์ วางแผน การทดลองแบบสุ่มภายในบล็อค (randomized complete block design) ทำการทดลองจำนวน 4 ซ้ำ ๆ ละ 5 ต้น สำหรับการ ศึกษาปริมาณน้ำมันหอมระเหยในกลุ่มสายพันธุ์ที่มีปริมาณน้ำมัน หอมระเหยมากที่สุดนั้น วางแผนการทดลองแบบสุ่มตลอด completly randomized design หลังจากวัดลักษณะทางการเจริญเติบโต และปริมาณน้ำมันหอมระเหยแล้ว ทำการจัดกลุ่มตามปริมาณน้ำมัน หอมระเหยได้เป็น 5 กลุ่ม เรียงจากกลุ่มที่มีปริมาณน้ำมันหอมระเหย จากน้อยที่สุดไปหามากที่สุดคือ กลุ่ม 1, 2, 3, 4 และ 5 ตามลำดับ และทำการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างหน่วยทดลองแบบ DMRT (Duncans multiple Range test) จากการศึกษา การเจริญเติบโตด้านความสูงของต้น เส้นรอบวงของลำต้น พื้นที่ใบ ปริมาณคลอโรฟีลเอ ปริมาณคลอโรฟีลบี และปริมาณคลอโรฟีลรวม ของฝรั่งแต่ละสายพันธุ์ 50 สายพันธุ์ที่ช่วยเดือนต่าง ๆ พบว่า ลักษณะการเจริญเติบโตทุกด้านมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นทุกช่วงเดือน โดยมีความแตกต่างกันระหว่างหน่วยทดลองอย่างมีนัยสำคัญยิ่ง ทางสถิติ และในการศึกษาอัตราการเจริญเติบโตด้านความสูงต้น เส้นรอบวงโคนต้น และพื้นที่ใบของฝรั่งในกลุ่มสายพันธุ์ที่มี ปริมาณน้ำมันหอมระเหยมากที่สุด พบว่า สายพันธุ์ที่ 29 รหัส 0121205 มีอัตราการเจริญเติบโตทุกด้านมากกว่าสายพันธุ์ที่ 23 รหัส 080202 และสายพันธุ์ที่ 21 รหัส 080201 ตามลำดับ จากการศึกษาปริมาณน้ำในใบฝรั่งและมวลชีวภาพของใบฝรั่ง พบว่า ทั้งปริมาณน้ำในใบและมวลชีวภาพของใบแต่ละสายพันธุ์ มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ สำหรับในการ ศึกษาลักษณะทางชีวเคมีของใบฝรั่งในส่วนของปริมาณน้ำมัน หอมระเหยในแต่ละสายพันธุ์ ปริมาณน้ำมันหอมระเหยในกลุ่ม สายพันธุ์ที่มีปริมาณน้ำมันหอมระเหยมากที่สุด ปริมาณน้ำมัน หอมระเหยในใบฝรั่งคู่อื่นและปริมาณแทนนิน พบว่าลักษณะ ทางชีวเคมีของใบฝรั่งทุกด้านมีความแตกต่างกันอย่างมีนัย สำคัญยิ่งทางสถิติโดยในสายพันธุ์ที่ 29 รหัส 0121205 สายพันธุ์ที่ 23 รหัส 080202 และสายพันธุ์ที่ 21 รหัส 080201 มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นในทุกลักษณะมากกว่าสายพันธุ์อื่น ตามลำดับ ในการศึกษาลักษณะทางกายวิภาคของใบและราก ของฝรั่งในส่วนของจำนวนปากใบ จำนวนเซลอิพิเดอร์มีส จำนวนเซลพาลิเสด ความหนาของเปลือกราก และขนาดของ ท่อน้ำท่ออาหารในแต่ละกลุ่มสายพันธุ์ พบว่า จำนวนเซลพาลิเสด และขนาดของท่อน้ำท่ออาหารไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ แต่ในส่วนของจำนวนปากใบ จำนวนเซลอิพิเดอร์มีส และ ความหนาของเปลือกรากในแต่ละสายพันธุ์มีความแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ โดยในกลุ่มสายพันธุ์ที่ 1 มี จำนวนปากใบ จำนวนแซลอิพิเดอร์มีส และความหนาของ เปลือกรากสูงกว่าในกลุ่มสายพันธุ์ที่ 2 กลุ่มสายพันธุ์ที่ 3 กลุ่มสายพันธุ์ที่ 4 และกลุ่มสายพันธุ์ที่ 5 ตามลำดับ และ จากการวิเคราะห์สหสัมพันธ์ระหว่างปริมาณน้ำมันหอมระเหย กับทุกลักษณะที่กล่าวมาข้างต้น พบว่า ความสูงของต้น เส้น รอบวงของลำต้น พื้นที่ใบ ปริมาณน้ำในใบ มวลชีวภาพของใบ จำนวนปากใบ จำนวนเซลอิพิเดอร์มีส จำนวนเซลพาลิเสด ความหนาของเปลือกราก และขนาดของท่อน้ำท่ออาหารไม่มี ความสัมพันธ์กับปริมาณน้ำมันหอมระเหยในใบฝรั่ง แต่ปริมาณ คลอโรฟีลเอ ปริมาณคลอโรฟีลบี ปริมาณคลอโรฟีลรวม และ ปริมาณแทนนินกลับพบว่า มีความสัมพันธ์กับปริมาณน้ำมันหอมระเหย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ