การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบ ผลสัมฤทธิ์จากการใช้แบบฝึกคำควบกล้ำก่อนได้รับการฝึกและ หลังการฝึก ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 กลุ่มตัวอย่าง ที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านโนนม่วง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2538 จำนวน 18 คน ซึ่งกลุ่ม ตัวอย่างได้จากการสุ่มกลุ่ม (Cluster Sampling) โดย ทดสอบก่อนทำการสอน (Pretest) ซึ่งใช้แบบทดสอบที่ผู้วิจัย สร้างขึ้นกับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ทุกคน และคัดเลือก นักเรียนที่สอบไม่ผ่านเกณฑ์การอ่านออกเสียงคำควบกล้ำ 60% และต้องเป็นนักเรียนที่สามารถอ่านหนังสือออก ซึ่งได้จำนวน 18 คน รูปแบบการวิจัยครั้งนี้คือ One-Group, Pretest- Posttest Design เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ซึ่งผู้วิจัยได้สร้างขึ้นเอง มี 2 อย่างคือ 1. แบบทดสอบการออกเสียง คำควบกล้ำ มีค่าความ เชื่อมั่น เท่ากับ 0.94 2. แบบฝึกออกเสียคำควบกล้ำ จำนวน 20 แบบฝึก กลุ่มทดลองก่อนทำการสอน (Pretest) และทำการสอน ในวันจันทร์ถึงวันศุกร์ วันละ 30 นาที เป็นเวลา 20 วัน เมื่อ เสร็จสิ้นการสอนผู้วิจัยได้นำแบบทดสอบฉบับเดิมมาทดสอบ (Posttest) อีกครั้ง ผู้วิจัยได้วิเคราะห์ข้อมูลเพื่อเปรียบเทียบ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยใช้ t-test ผลการวิจัยครั้งนี้พบว่า นักเรียนที่ได้รับการฝึกออกเสียง ควบกล้ำ สามารถออกเสียงได้ถูกต้อง สูงกว่าก่อนได้รับการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01