การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและสำรวจ พฤติกรรมจริยธรรมและแนวโน้มพฤติกรรมจริยธรรมในการ อนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมตามคำรายงานของ นักศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่น ในแต่ละตัวแปร อันได้แก่ เพศ ระดับชั้น และ กลุ่มสาขาวิชา กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย นักศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่น ระดับปริญญาตรี ที่ศึกษาอยู่ใน ภาคปลาย ปีการศึกษา 2537 จำนวน 733 คน เครื่องมือที่ใช้ ในการวิจัย คือ แบบสอบถามซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง สถิติที่ใช้ คือ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสถิติทดสอบที การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว การหาค่าสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์ และการทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธีการของ เชฟเฟ ผลการวิจัยปรากฎว่า 1) นักศึกษามีพฤติกรรมจริยธรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมในระดับ พอใช้(X(-) = 2.71, SD = 0.32) 2) พฤติกรรมจริยธรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่นักศึกษาแสดงออกมากที่สุด คือ การเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม และที่แสดงออกน้อยที่สุดคือ ความเมตตากรุณา 3) นักศึกษาชายและนักศึกษาหญิง มีพฤติกรรมจริยธรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมไม่แตกต่างกันที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 4) นักศึกษาต่างระดับชั้น มีพฤติกรรมจริยธรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมไม่แตกต่างกันที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 5) นักศึกษาต่างกลุ่มสาขาวิชา มีพฤติกรรมจริยธรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมแตกต่างกันที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 6) นักศึกษามีแนวโน้มพฤติกรรมจริยธรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมในระดับ ค่อนข้างต่ำ(X(-) = 2.24, SD = 0.42) 7) แนวโน้มพฤติกรรมจริยธรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่นักศึกษาแสดงออกมากที่สุด คือความรับผิดชอบ และที่แสดงออกน้อยที่สุด คือ การเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม 8) นักศึกษาชายและนักศึกษาหญิง มีแนวโน้มพฤติกรรมจริยธรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมแตกต่างกันที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 9) นักศึกษาต่างระดับชั้น มีแนวโน้มพฤติกรรมจริยธรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมไม่แตกต่างกันที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 10) นักศึกษาต่างกลุ่มสาขาวิชา มีแนวโน้มพฤติกรรมจริยธรรมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมแตกต่างกันที่ระดับนัยสำคัญ 0.05