การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อสังเคราะห์งานวิจัยเกี่ยวกับความ คิดสร้างสรรค์ของประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514-2536 จำนวน 156 เล่ม ด้วยวิธีการสังเคราะห์เชิงปริมาณและการสังเคราะห์เชิงคุณลักษณะ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผลการวิเคราะห์ลักษณะทั่ว ๆ ไปของงานวิจัย ที่นำมาสังเคราะห์ ทั้งหมด พบว่าจำนวนงานวิจัยมีการพิมพ์เผยแพร่มากที่สุดในปี พ.ศ. 2534 (ร้อยละ 11.54) ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงทดลองมากที่สุด (ร้อยละ 62.82) นักเรียนระดับมัธยมศึกษา คือกลุ่มตัวอย่างที่ใช้มากที่สุด (ร้อยละ 53.85) และแหล่งที่อยู่ของกลุ่มตัวอย่างที่ใช้มากที่สุดคือ กรุงเทพมหานคร (ร้อยละ 37.82) 2. ผลการสังเคราะห์งานวิจัยเชิงปริมาณ พบว่าการสอนโดยใช้ กิจกรรมกลุ่ม กระบวนการกลุ่มสัมพันธ์ การสอนแบบสืบเสาะหาความรู้ การ ใช้ชุดการสอน และการใช้กิจกรรมแบบไม่กำหนดแนวทาง ทำให้ผู้เรียนมี ความคิดสร้างสรรค์สูงกว่าการสอนตามปกติ และสูงกว่าวิธีที่กำหนดขึ้น และ พบว่า ความคิดสร้างสรรค์มีความสัมพันธ์ทางบวกกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ความสามารถในการแก้ปัญหาและการเลี้ยงดูแบบประชาธิปไตย นอกจากนี้ยัง พบว่า เพศชายและเพศหญิงไม่มีความแตกต่างกันทางความคิดสร้างสรรค์ 3. ผลการสังเคราะห์งานวิจัยเชิงคุณลักษณะ 3.1 ด้านพัฒนาการความคิดสร้างสรรค์ พบว่า นักเรียนที่อายุ มากกว่า หรืออยู่ในระดับชั้นที่สูงกว่า จะมีความคิดสร้างสรรค์สูงกว่า นักเรียนที่มีอายุน้อยกว่าหรืออยู่ในระดับชั้นที่ต่ำกว่า 3.2 ด้านสติปัญญากับความคิดสร้างสรรค์ พบว่า นักเรียนที่มี ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงกว่าจะมีความคิดสร้างสรรค์สูงกว่านักเรียนที่มีผล สัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำกว่า 3.3 ด้านการส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ พบว่า มีปัจจัยที่มี ผลต่อความคิดสร้างสรรค์ ได้แก่ สภาพการอยู่อาศัย ความถนัดทางการเรียน และความวิตกกังวล 3.4 ด้านแนวการสอนเพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ พบว่า แนวการสอนใหม่ๆ นวัตกรรมต่าง ๆ ที่เปิดโอกาสให้นักเรียนได้รับความคิด หลายทาง มีอิสระในการคิดจะทำให้นักเรียนมีความคิดสร้างสรรค์สูงกว่าการ สอนตามปกติ และพบว่าระยะเวลาที่งานวิจัยใช้ในการทดลองมากที่สุดคือ 4 สัปดาห์ คิดเป็นร้อยละ 37.50 จากจำนวนงานวิจัยทั้งหมดที่เกี่ยวกับแนว การสอนเพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ 3.5 ด้านกิจกรรมส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ พบว่า การใช้ กิจกรรมที่ให้อิสระทางความคิดแก่นักเรียน ส่วนใหญ่ทำให้นักเรียนมีความคิด สร้างสรรค์สูงกว่านักเรียนที่ไม่ได้ร่วมกิจกรรม และพบว่าระยะเวลาที่งาน วิจัยใช้ในการทดลองมากที่สุดคือ 8 สัปดาห์ คิดเป็นร้อยละ 15.80 จาก จำนวนงานวิจัยทั้งหมดที่เกี่ยวกับกิจกรรมส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ 3.6 ด้านการวัดความคิดสร้างสรรค์ พบว่า มีการสร้างแบบ วัดความคิดสร้างสรรค์ ใน 3 วิชา โดยเฉพาะ คือ ศิลปะ วิทยาศาสตร์ และ คณิตศาสตร์