การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการอบรม เลี้ยงดู นิสัยในการเรียน และแบบการคิดของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งกำลังศึกษาในภาคการ เรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2537 โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการ การประถมศึกษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ ในเขตเทศบาลอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น จำนวน 2 โรงเรียน คือ โรงเรียนสนามบิน และโรงเรียน อนุบาลขอนแก่น จำนวน 255 คน ได้มาจากการสุ่มแบ่งชั้น (Stratified Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบวัดแบบแผนการอบรม เลี้ยงดู แบบสำรวจนิสัยในการเรียนและแบบทดสอบวัดแบบการคิด การวิเคราะห์ ข้อมูลใช้วิธีการคำนวณหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน โปรดักท์ โมเมนท์ (Pearsons Product-Moment Correlation Coefficient) แล้วทดสอบความมีนัยสำคัญด้วยการทดสอบที (t-test) และการทดสอบความ เป็นอิสระ (Test of Independence) ด้วยการทดสอบไคสแควร์แล้วหาค่า สัมประสิทธิ์การณ์จร (The Contingency Coefficient) ผลการวิจัยพบว่า 1. การอบรมเลี้ยงดูแบบประชาธิปไตย มีความสัมพันธ์กับนิสัยในการ เรียนของนักเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. การอบรมเลี้ยงดูแบบเข้มงวด มีความสัมพันธ์กับนิสัยในการเรียนของ นักเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. การอบรมเลี้ยงดูแบบปล่อยปละละเลย มีความสัมพันธ์กับนิสัยในการเรียน ของนักเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4. นิสัยในการเรียนของนักเรียน ไม่มีความสัมพันธ์กับแบบการคิดแบบ วิเคราะห์ เชิงบรรยายของนักเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 5. นิสัยในการเรียนของนักเรียน ไม่มีความสัมพันธ์กับแบบการคิดแบบ จำแนกประเภทเชิงอ้างอิงของนักเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 6. นิสัยในการเรียนของนักเรียน ไม่มีความสัมพันธ์กับแบบการคิดแบบโยง ความสัมพันธ์ของนักเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 7. การอบรมเลี้ยงดู ไม่มีความสัมพันธ์กับแบบการคิดของนักเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05