การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง มีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้างชุดการ ฝึกการกล้าแสดงออก และศึกษาผลของการฝึกการกล้าแสดงออกต่อพฤติกรรม กล้าแสดงออกและความวิตกกังวล ของนักศึกษาพยาบาล กลุ่มตัวอย่างเป็นนัก- ศึกษาพยาบาล ชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยขอนแก่น โดยการอาสาสมัคร จำนวน 36 คน แบ่งกลุ่มตัวอย่างเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 18 คน โดยวิธีการสุ่ม แบบแผนในการวิจัยครั้งนี้เป็นแบบวิจัยที่มีกลุ่มควบคุม แบบสุ่ม และมีการทดสอบก่อนและหลัง (Pretest-Posttest Control Group Design) กลุ่มควบคุมไม่ได้รับการฝึกใด ๆ กลุ่มทดลองได้รับการฝึกการกล้า แสดงออกสัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครั้งละ 1 ชั่วโมง 30 นาที เป็นเวลาติดต่อกัน 2 สัปดาห์ รวม 4 ครั้ง โดยใช้เทคนิคต่างๆ คือ การให้คำแนะนำ การซ้อมบทบาท ของพฤติกรรม การแสดงตัวอย่าง การแสดงบทบาทสมมติ การเสริมแรง การทำการบ้าน การป้อนข้อมูลย้อนกลับ และการเขียนบท เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย (1) แบบวัดความกล้าแสดงออก ซึ่ง ผู้วิจัยปรับปรุงใหม่จากแบบวัดความกล้าแสดงออกระดับวิทยาลัยของกาแลสซี่ และคณะ (Gallassi, et al., 1974 ) (2) แบบวัดความวิตกกังวล ซึ่งผู้วิจัยปรับปรุงใหม่จากแบบวัดความวิตกกังวลของซุง (Zung, 1991) (3) ชุด การฝึกการกล้าแสดงออก สร้างขึ้นโดยผู้วิจัย ดัดแปลงจากรูปแบบการฝึกของซานส์ เบอรี (Sansbury, 1974) (4) วีดีทัศน์ความรู้เกี่ยวกับพฤติกรรมการแสดงออก สร้างขึ้นโดยผู้วิจัย (5) แบบทดสอบแยกพฤติกรรมไม่กล้าแสดงออก พฤติกรรม ก้าวร้าวและพฤติกรรมกล้าแสดงออกของสมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต สถิติที่ใช้ในการ วิเคราะห์ข้อมูล คือ การทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1. นักศึกษาพยาบาลที่ได้รับการฝึกการกล้าแสดงออกมีพฤติกรรมกล้าแสดงออก มากกว่านักศึกษาพยาบาลที่ไม่ได้รับการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. นักศึกษาพยาบาลที่ได้รับการฝึกการกล้าแสดงออกมีความวิตกกังวลต่ำกว่า นักศึกษาพยาบาลที่ไม่ได้รับการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01