เชื้อนิวเคลียร์โพลี่ฮีโดรซีสไวรัสของหนอนไหม (Bombyx mori L. nuclear polyhedrosis virus, BmNPV) สาเหตุโรคแกรสเซอรี่ จำนวน 15 ไอโซเลต เมื่อทำให้บริสุทธิ์ ด้วยวิธี linear sucrose density gradient centrifugation พบว่า ส่วนใหญ่ผลึกโปรตีนอยู่ที่ระดับความเข้มข้นของน้ำตาล 53-56 เปอร์เซนต์ (น้ำหนักต่อน้ำหนัก , w/w) ส่วนวิริออน อยู่ที่ระดับความเข้มข้นของน้ำตาลซูโครส 33 เปอร์เซนต์ ( w/w ) ลักษณะอาการของโรคในหนอนไหมวัย 3 ที่ได้รับเชื้อ BmNPV ทุกไอโซเลตจะเหมือนกัน (typical symptom) ค่า LC(,50) (median lethal concentration) ของเชื้อ BmNPV ที่ทดลองในไหมพันธุ์ต้านทานมาตรฐาน (ลูกผสม polyvoltine) ได้นำมาเป็นหลักในการพิจารณา เพื่อจัดกลุ่มระดับความรุนแรง ของการเกิดโรค ซึ่งใช้ค่า LT(,50) (median lethal time) และผลการทดลองในไหมพันธุ์อ่อนแอมาตรฐาน (NB(,4)D(,2)) ประกอบการพิจารณาโดยอาศัยหลักการของ Duncans multiple range test (p = 0.01) และการแจกแจงแบบโค้งปกติ (normal distribution) สามารถจัดเชื้อทั้ง 15 ไอโซเลต ได้ 5 กลุ่ม คือ ระดับความรุนแรงสูงมาก (highly virulent) (เชื้อไอโซเลต ที่ 15

LC(,50) = 7.5 x 10(`4) PIBs/มิลลิลิตร) ระดับความรุนแรงสูง (virulent) (เชื้อไอโซเลตที่ 2,6 และ 9

LC(,50) = 8.3 x 10(`5) - 9.3 x 10(`5) PIBs/มิลลิลิตร) ระดับความรุนแรงปานกลาง (moderately virulent) (เชื้อไอโซเลตที่ 1 , 3 , 4 , 5 , 7 , 8 , 13 และ 14

LC(,50) = 1.1 x 10(`6) - 5.1 x 10(`6) PIBs/มิลลิลิตร) ระดับความรุนแรงต่ำ (less virulent) (เชื้อไอโซเลต ที่ 10

LC(,50) = 1.2 x 10(`7) PIBs/มิลลิตร) ระดับความรุนแรงต่ำมาก (least virulent) (เชื้อไอ โซเลตที่ 11 และ 12

LC(,50) = 3.9 x 10(`7) - 4.3 x 10(`7) PIBs/มิลลิลิตร) ส่วนการหาความสัมพันธ์ของเชื้อโดยวิธีทางเซรุ่มวิทยานั้น ได้สุ่มใช้เชื้อ 2 ไอโซเลต เพื่อใช้ในการผลิตแอนติซีรั่ม [ไอโซเลตที่ 9 : titer = 1:256, absorbance (A) 260/280 = 0.9318 : ไอโซเลตที่ 11 : titer = 1:128, A 260/280 = 0.925] พบว่าวิธี immunodiffusion test เป็นวิธีหนึ่งที่ มีแนวโน้มว่าสามารถนำมาใช้ในการหาความสัมพันธ์ของเชื้อ BmNPV ร่วมกับวิธีอื่นได้ แต่วิธี indirect ELISA test ให้ผลชัดเจนและแม่นยำกว่า เมื่อนำค่าการดูดซับแสง (A 410 nm) ของเชื้อที่ทำปฏิกิริยากับแอนตีซีรั่มจากเชื้อ ไอโซเลตที่ 9 และ 11 มาจัดกลุ่มหาความสัมพันธุ์ระหว่าง ไอโซเลต จะได้ 5 กลุ่ม ไม่ว่าจะใช้แอนติซีรั่มจากเชื้อ ไอโซเลตที่ 9 หรือ 11 ก็ตาม และไอโซเลตที่มีความสัมพันธ์ กันน้อยที่สุดคือ ไอโซเลตที่ 9 กับ ไอโซเลตที่ 11 ซึ่งหาก เป็นแอนติเจน แอนติซีรั่ม ของเชื้อเกียวกัน (homologous) จะให้ค่า A 410 nm สูงสุด (แอนติซีรั่มจากเชื้อไอโซเลตที่ 9 : A 410 nm ของเชื้อไอโซเลตที่ 9 > 2.500 , ของเชื้อ ไอโซเลตที่ 11 = 0.560

แอนติซีรั่ม จากเชื้อไอโซเลตที่ 11 : ค่า A 410 nm ของเชื้อไอโซเลตที่ 9 = 0.197 , ของเชื้อไอโซเลตที่ 11 > 2.500

ที่ความเข้มข้นของแอนติเจน 10(`3) PIBs/มิลลิลิตร) ผลจากการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า เชื้อไอโซเลต ที่ 15 เป็นเชื้อสายพันธุ์ที่มีความรุนแรงสูงมาก ส่วนเชื้อ ไอโซเลตที่ 11 เป็นเชื้อสายพันธุ์ที่มีความรุนแรงต่ำมาก ที่สมควรนำไปใช้เป็นมาตรฐานเพื่อการคัดเลือกและประกอบการ พิจารณาหาพันธุ์ไหมที่ต้านทานต่อโรคแกรสเซอรี่ต่อไป