ทำการทดลองศึกษาถึงอิทธิพลของการเสริมเชื้อยีสต์ (Saccha- romyces cerevisiae) และ ระดับโปรตีนในอาหารข้นเสริมต่อรูป แบบของขบวนการหมัก แบคทีเรียโปรตีนที่สังเคราะห์ได้จำนวนแบคที- เรีย และโปรโตซัวในรูเมน เมทธาโบไลท์ในกระแสเลือด ปริมาณ การกินได้ ความสามารถในการย่อยได้และอัตราการเจริญเติบโตเฉลี่ย ต่อวัน ในสัตว์เคี้ยวเอื้อง ตามแผนการทดลองแบบ 3x2x2 factorial arrangement in a randomized complete block design (RCBD) โดยใช้สัตว์เพศเมียสาวจำนวน 24 ตัว เลี้ยงด้วยฟางข้าวเป็น อาหารหยาบหลัก มีปัจจัยหลักของการทดลองคือ ชนิดสัตว์เคี้ยวเอื้อง (กระบือปลัก,โคพื้นเมือง,โคนมลูกผสมโฮลสไตน์ฟรีเซียน)

ระดับโปรตีน ในอาหารเสริม (10 และ 14%CP) และการเสริมเชื้อยีสต์ (YEASACC (1026)) ในอาหาร (ไม่เสริม, เสริมจำนวน 10 กรัม/ตัว/วัน) จาก ผลการทดลองพบว่า ปริมาณการกินได้ของฟาง (%HW), การเจริญเติบโต เฉลี่ยต่อวัน (ADG)

กรดไขมันที่ระเหยได้ทั้งหมด (TVFA) ในชั่วโมงที่ 0, 2, 6 หลังการให้อาหาร

จำนวนโปรโตซัวที่ชั่วโมง 0 และระดับ ความเป็นกรด-ด่างในชั่วโมงที่ 4 ในโคพื้นเมืองสูงกว่า (P<.05) ใน กระบือ ในด้านปริมาณการกินได้ (g/KgW(0.75)) ความสามารถใน การย่อยได้ของโปรตีน ค่าความเป็นกรด-ด่างในรูเมนในชั่วโมงที่ 0, 2, 6

ระดับแอมโมเนีย-ไนโตรเจนในรูเมน

ยูเรียไนโตรเจนในเลือด

กรดไข มันทีระเหยได้ทั้งหมดในชั่วโมงที่ 4

จำนวนโปรโตรซัวในชั่วโมงที่ 2,4, 6 หลังการให้อาหาร และแบคทีเรียโปรตีนที่สังเคราะห์ได้ไม่มีความแตก ต่างกันทางสถิติ (P>.05) เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกระบือและโค แต่ กระบือมีค่าความสามารถในการย่อยได้ของวัตถุแห้ง และเซลวอล(NDF) จำนวนแบคทีเรียสูงกว่า (P<.05) ในโคพื้นเมืองและโคนมลูกผสมโฮล- สไตน์ฟรีเซียน ถึงแม้ว่าปริมาณการกินได้ (%BW), ความสามารถในการ ย่อยได้ของ วัตถุแห้ง, อินทรีย์วัตถุและเซลวอล, กรดไขมันที่ระเหยได้ทั้ง หมด ในชั่วโมงที่ 0, 2 และจำนวนโปรโตซัวในรูเมนที่ชั่วโมงที่ 0 หลัง การให้อาหารในโคพื้นเมืองมีค่าสูงกว่าในโคนมลูกผสม อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (P<.05) แต่ค่าปริมาณการกินได้ (g/KgW(0.75), อัตรา การเจริญเติบโตเฉลี่ยต่อวัน, ค่าความเป็นกรด-ด่าง, ระดับความเข้ม ข้นแอมโมเนีย-ไนโตรเจนในรูเมน, กรดไขมันที่ระเหยได้, ระดับยูเรียไน- โตรเจนในเลือด ในชั่วโมงที่ 4,6

จำนวนโปรโตซัวในรูเมนในชั่วโมง ที่ 2,4,6 และ จำนวนแบคทีเรียในรูเมน ที่ชั่วโมงที่ 0,2,4 หลังการให้ อาหารนั้นไม่มีความแต่งต่างกันทางสถิติ (P>.05) สัตว์ที่ได้รับการเสริม อาหารที่มีระดับโปรตีนหยาบสูงกว่า(14%CP),มีผลทำให้ปริมาณการกินไดั, ความสามารถในการย่อยได้ของวัตถุแห้ง, อินทรีย์วัตถุ, โปรตีนและเซล- วอล

อัตราการเจริญเติบโตเฉลี่ยต่อวัน, ค่าความเป็นกรด-ด่าง ในรูเมน ในชั่วโมงที่ 4, 6

ยูเรียไนโตรในเลือด ในชั่วโมงที่ 4

จำนวนโปร โตรซัว ในชั่วโมงที่ 0 และจำนวนแบคทีเรีย ในชั่วโมงที่ 6 หลังการให้ อาหารเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05) แต่อย่างไรก็ตาม ค่า ความเป็นกรด-ด่าง ในชั่วโมงที่ 0,2

ระดับแอมโมเนีย-ไนโตรเจน ในรูเมน

แบคทีเรียโปรตีนที่สังเคราะห์ได้

ยูเรียในเลือดในชั่วโมงที่ 0, 2, 6

จำนวนโปรโตรซัวในชั่วโมงที่ 4, 6 และจำนวนแบคทีเรีย ในชั่วโมงที่ 0, 2, 4 หลังการให้อาหาร มีแนวโน้มที่สูงขึ้นตามลำดับ ส่วนผลจากการเสริมเชื้อยีสต์ในอาหารทำให้ ความสามารถในการย่อยได้ ของวัตถุแห้ง, อินทรีย์วัตถุและเซลวอล

กรดไขมันที่ระเหยได้ทั้งหมด ใน ชั่วโมงที่ 0, 2

ยูเรียไนโตรเจนในเลือดในชั่วโมงที่ 4 เพิ่มขึ้นอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ (P<.05) แต่แบคทีเรียโปรตีนที่สังเคราะห์ได้,จำนวน แบคทีเรียในชั่วโมงที่ 4, 6 หลังการให้อาหารต่ำกว่า (P<.05)แต่อย่าง ไรก็ตามผลของการเสริมมีแนวโน้มทำให้ค่าของลักษณะต่าง ๆ เหล่านี้สูง ขึ้นคือ อัตราการเจริญเติบโตเฉลี่ยต่อวัน, ปริมาณการกินได้,ค่าความ เป็นกรด-ด่าง,ระดับแอมโมเนีย-ไนโตรเจนในรูเมน,ยูเรียในเลือด ใน ชั่วโมงที่ 2, 6

กรดไขมันที่ระเหยได้ทั้งหมดในชั่วโมงที่ 4, 6 หลัง การให้อาหารและจำนวนโปรโตซัว จากผลการทดลองชี้ให้เห็นว่า กระ บือปลักมีจำนวนแบคทีเรียในรูเมน และความสามารถในการย่อยได้ของ เยื่อใย NDF สูงที่สุด ส่วนอาหารข้นที่มีโปรตีนหยาบ 14% และการเสริม ด้วยเชื้อยีสต์นั้น มีผลทำให้นิเวศวิทยาในรูเมนเหมาะสมยิ่งขึ้นและเพิ่มการ ใช้ประโยชน์จากอาหารให้สูงขึ้น