การศึกษาความสามารถในการรวมตัวของพริก 5 สายพันธุ์ ที่มีฐาน ทางพันธุกรรมแตกต่างกัน นำมาผสมแบบพบกันหมดโดยไม่มีการผสมสลับ (half diallel) ตามแบบของ Griffing วิธีที่สองแบบหุ่นคงที่ ได้ ลูกผสม 10 คู่ นำพ่อแม่และลูกผสมไปปลูกทดสอบ 2 ฤดูปลูก โดยวางแผน การทดลองแบบ RCB ที่หมวดพืชผัก คณะเกษตรศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น ระหว่าง เดือนเมษายน 2531 ถึง ตุลาคม 2532 วิเคราะห์ความแปรปรวน ทางพันธุกรรม ตามแบบของ Gardner และ Eberhart โดยวิธี variety cross diallel Analysis II และ Analysis III หาความสามารถ ในการรวมตัวทั่วไป (gca.) และความสามารถในการรวมตัวเฉพาะ(sca.) ความดีเด่นของลูกผสม (Heterosis) โดยเปรียบเทียบกับค่าเฉลี่ยของพ่อแม่ และพ่อหรือแม่ที่ดีกว่า และสหสัมพันธ์ของลักษณะทางการเกษตรกับผลผลิต จากการศึกษาพบว่าทุกลักษณะของพันธุ์และสายพันธุ์แตกต่างกันในแต่ละ ฤดูปลูก ยกเว้นขนาดของผล ทุกลักษณะของลูกผสมดีเด่นกว่าพ่อแม่ ยกเว้น ความสูง ความดีเด่นดังกล่าวเกิดจากความดีเด่นของสายพันธุ์ ความดีเด่น เฉพาะและความดีเด่นเฉลี่ย ลูกผสมส่วนใหญ่มีความสามารถในการรวมตัว ทั่วไปสูงกว่าการรวมตัวเฉพาะ ยกเว้นจำนวนกิ่งแขนงที่มีความสามารถใน การรวมตัวเฉพาะสูงกว่า สายพันธุ์ช่อ มข. และ 83-168 มีความสามารถ ในการรวมตัวทั่วไปสูงในลักษณะผลผลิตและองค์ประกอบของผลผลิต ซึ่งสอง สายพันธุ์นี้ให้ลูกผสมที่ดีเหมาะสำหรับใช้เป็นพ่อแม่ในการปรับปรุงพันธุ์ ลักษณะผลผลิตต่อต้น ลูกผสมมีความดีเด่นกว่าพ่อแม่ โดยมีผลผลิตเฉลี่ยมากกว่า ค่าเฉลี่ยของพ่อแม่ 60 เปอร์เซ็นต์ สายพันธุ์ช่อ มข. x 83-168 (1x4) มี ความดีเด่นสูงสุด โดยมากกว่าค่าเฉลี่ยของพ่อแม่ 111 เปอร์เซ็นต์และมาก กว่าพ่อแม่ที่ดี 80 เปอร์เซ็นต์ คู่ผสมระหว่าง ช่อ มข.x หัวเรือ (1x3) ให้ ผลผลิตสูงสุด 595 กรัมต่อต้น และมีค่าความสามารถในตัวการรวมเฉพาะ สูงสุดสามารถผลิตลูกผสมได้ การศึกษาสหสัมพันธ์ระหว่างผลผลิตกับลักษณะ อื่น ๆ พบว่าผลผลิตสดมีสหสัมพันธ์ในทางบวกกับผลผลิตแห้ง แต่มีสหสัมพันธ์ ในทางลบกับอายุออกดอก ส่วนน้ำหนักต่อผลมีสหสัมพันธ์ในทางบวกกับความ ยาวของผลและอายุออกดอกมีสหสัมพันธ์ในทางบวกกับอายุเก็บเกี่ยว