ไฟป่านับว่าเป็นสาเหตุที่สำคัญที่ก่อให้เกิดความเสียหายกับทรัพยากรป่าไม้ในประเทศไทย สาเหตุของการเกิดไฟป่า เกิดจากการกระทำของมนุษย์เกือบทั้งสิ้น ในการศึกษาครั้งนี้ ได้ทำ การประเมินพื้นที่ที่เสี่ยงต่อการเกิดไฟป่า โดยใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ และการสำรวจ ระยะไกล วิเคราะห์หาปัจจัยแวดล้อมที่มีผลต่อการเกิดไฟป่า เพื่อประเมินพื้นที่ที่เสี่ยงต่อการ เกิดไฟป่า เพื่อนำมาประยุกต์ใช้ในการวางแผนการจัดการ และควบคุมไฟป่า ปัจจัยที่นำมา พิจารณาคือ (1) ระดับความสูงจากน้ำเฉลี่ยทะเลปานกลาง (2) ทิศด้านลาด (3) ความลาดชัน (4) ระยะห่างจากแม่น้ำ (5) ระยะห่างจากเส้นทางคมนาคม (6) ระยะห่างจากหมู่บ้าน (7) ระยะ ห่างจากพื้นที่เกษตรกรรม (8) ดัชนีความแตกต่างของพืชพรรณ NDVI (9) ดัชนีความเปียก (10) ปริมาณเชื้อเพลิง โดยการนำข้อมูลปัจจัยแวดล้อมแต่ละประเภทมาซ้อนทับกับข้อมูลพื้นที่ที่เคย เกิดไฟป่าในช่วงระยะเวลา 5 ปี (พ.ศ.2539-พ.ศ.2543) ผลการศึกษาพบว่าปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเกิดไฟในระดับสูง ได้แก่ ทิศด้านลาด ความ ลาดชัน ระดับความสูง ปริมาณเชื้อเพลิง และความห่างจากแม่น้ำ ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเกิด ไฟในระดับปานกลาง ได้แก่ ค่าดัชนีความแตกต่างของพืชพรรณ และดัชนีความเปียกของพื้นที่ ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเกิดไฟในระดับต่ำได้แก่ ความห่างจากพื้นที่เกษตรกรรม ความห่างจาก หมู่บ้าน และความห่างจากเส้นทางคมนาคม และสามารถแบ่งระดับความเสี่ยงของการเกิดไฟ ในพื้นที่ศึกษาออกเป็น 3 ระดับ โดยพื้นที่ที่มีระดับความเสี่ยงในการเกิดไฟต่ำ มีพื้นที่ประมาณ 184.482 ตร.กม. หรือ ร้อยละ 39.55 พื้นที่ที่มีระดับความเสี่ยงในการเกิดไฟปานกลางมีพื้นที่ ประมาณ 239.765 ตร.กม. หรือร้อยละ 51.402 และพื้นที่ที่มีระดับความเสี่ยงในการเกิดไฟสูง มีพื้นที่ประมาณ 42.208 ตร.กม. หรือร้อยละ 9.049 ของพื้นที่ทั้งหมด