การเลี้ยงกุ้งกุลาดำในระบบความเค็มต่ำ เป็นวิธีการเลี้ยงที่ลดปัญหาการเกิดโรค ดังนั้นระบบนี้จึงขยายตัวอย่างมาก โดยเกษตรกรจะนำน้ำจากนาเกลือที่มีระดับความเค็มสูง มาเจือจางให้ได้ระดับความเค็มต่ำ งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาน้ำเกลือในระดับความเค็ม ที่เหมาะสมที่จะนำไปใช้ในการเลี้ยงกุ้งระบบความเค็มต่ำ ผลการศึกษาน้ำนาเกลือในระดับ ความเค็ม 35-200 ppt พบแบคทีเรียสกุลวิบริโอ 3 ชนิด คือ ~iVibrio alginolyticus, V. chorelae~i (non01) และ ~iV. vulnificus~i โดยปริมาณแบคทีเรีย แพลงก์ตอนพืช และแพลงก์ตอนสัตว์ จะลดลงเมื่อระดับความเค็มเพิ่มขึ้น การศึกษาคุณภาพน้ำนาเกลือ ในระดับความเค็ม 35-350 ppt พบว่าปริมาณคลอไรด์ โซเดียม แมกนีเซียม โปรแตสเซียม แคลเซียม ซัลเฟต คาร์บอเนต และ ไบคาร์บอเนต มีปริมาณสูงขึ้นเมื่อความเค็มเพิ่มขึ้น ยกเว้นแร่ธาตุบางชนิด คือ แคลเซียม ที่ความเค็ม 120 ppt ขึ้นไป จะมีปริมาณลดลง ซัลเฟตและคาร์บอเนต มีปริมาณลดลงที่ความเค็ม 80 ppt ขึ้นไป แร่ธาตุที่มีปริมาณน้อย คือ ออร์โทฟอสเฟต ซิลิเกต เหล็ก และสังกะสี มีค่าแปรปรวนไม่คงที่ และการศึกษาน้ำ ละลายเกลือสินเธาว์และเกลือสมุทรที่ความเค็ม 10 ppt และ 250 ppt พบว่าแร่ธาตุหลัก บางชนิดคือ แมกสีเซียมและโปรแตสเซียมมีปริมาณต่ำมากเมื่อเปรียบเทียบอัตราส่วนกับ น้ำในนาเกลือ และการศึกษาครั้งนี้ไม่พบคาร์บอเนตและไบคาร์บอเนต น้ำนาเกลือที่ระดับความเค็ม 200 ppt เป็นระดับความเค็มที่เหมาะสมนำไปใช้ ในการเลี้ยงกุ้งระบบความเค็มต่ำ เนื่องจากมีปริมาณแบคทีเรียรวมน้อย และไม่พบวิบริโอ ซึ่งเป็นสาเหตุของโรคเรืองแสง มีแร่ธาตุที่สำคัญครบ แต่สิ่งที่ต้องคำนึงถึงคือ แพลงก์ตอนพวก ~iOscillatoria~i ที่พบในระดับความเค็มนี้ซึ่งเป็นแพลงก์ตอนที่ก่อ ให้เกิดปัญหากลิ่นโคลนในกุ้ง ซึ่งจะต้องมีการจัดการแพลงก์ตอนที่ดีเสียก่อน เพื่อ ไม่ให้เกิดปัญหาในการนำน้ำนาเกลือที่ความเค็ม 200 ppt ไปใช้ ส่วนน้ำละลายเกลือ สินเธาว์และเกลือสมุทรที่มีแร่ธาตุสำคัญไม่ครบและมีปริมาณน้อย แมกนีเซียมและ แคลเซียม มีปริมาณต่ำมาก จึงไม่สมควรจะนำมาทดแทนน้ำทะเลเพื่อเลี้ยงกุ้งกุลาดำ