การศึกษาครั้งนี้ ใช้วิธีการทำให้เกิดกลิ่นโคลนในปลานิลมีชีวิตขนาดบริโภค โดยการ ให้ดูดซึมสารมาตรฐานจีออสมิน เข้มข้น 5.0 ไมโครกรัมต่อลิตร เป็นเวลา 72 ชั่วโมง ซึ่งจะ ทำให้ตรวจพบสารจีออสมินเริ่มต้นในเนื้อปลาได้ถึง 98.79 ไมโครกรัมต่อกิโลกรัม เมื่อทำ การบำบัดกลิ่นโคลนในปลานิลมีชีวิต ด้วยการนำมาพักในน้ำสะอาดที่ระดับความเค็มและ ระยะเวลาที่แตกต่างกัน ณ อุณหภูมิห้อง พบว่า การพักปลาเพื่อบำบัดกลิ่นโคลนจนเป็นที่ ยอมรับของผู้บริโภค สามารถทำได้โดยการพักไว้ในน้ำความเค็ม 10 พีพีที เป็นเวลา 7 วัน หรือพักในน้ำความเค็ม 5 พีพีที เป็นเวลา 10 วัน โดยพบว่า มีกลิ่นโคลนลดลงเหลือเพียง เล็กน้อย จากการทดสอบทางประสาทสัมผัส และตรวจวัดปริมาณจีออสมินที่เหลืออยู่ใน เนื้อปลาได้ เท่ากับ 8.99 และ 4.11 ไมโครกรัมต่อกิโลกรัมตามลำดับ โดยพบว่าการพักปลา ที่สภาวะดังกล่าวมีผลต่อการสูญเสียน้ำหนักไประหว่าง 16-18 เปอร์เซ็นต์ เมื่อนำปลาที่ผ่านการดูดซึมกลิ่นโคลนด้วยสารจีออสมินที่สภาวะเดียวกัน มาทำการ กำจัดกลิ่นโคลนออกด้วยการแช่ล้างในสารละลาย 4 ชนิด คือ กรดอะซิติก เถ้าจากใบกล้วย น้ำว้า แคลเซียมไฮดรอกไซด์ และเกลือแกง พบว่า สารละลายทุกชนิดสามารถลดกลิ่นโคลน ในเนื้อปลาลงได้ โดยเฉพาะการแช่ล้างด้วยสารละลายเถ้าจากใบกล้วยน้ำว้า และสารละลาย เกลือแกง ที่ระดับความเข้มข้น 5 เปอร์เซ็นต์ เป็นเวลา 5 นาที สามารถลดสารจีออสมินลงได้ ประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์ โดยผู้ทดสอบไม่สามารถรับกลิ่นโคลนได้ แต่อย่างไรก็ตาม การทดลอง ครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า การแช่ล้างชิ้นเนื้อปลานิลด้วยสารละลายทุกชนิดมีผลให้ลักษณะเนื้อ สัมผัสและค่าสีแตกต่างจากชิ้นเนื้อที่ไม่ผ่านการแช่ล้างด้วยสารละลายอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) โดยพบว่า ชิ้นเนื้อที่แช่ล้างด้วยสารละลายเถ้าจากใบกล้วยน้ำว้า และเกลือแกง มีลักษณะที่แข็งขึ้น ส่วนชิ้นเนื้อที่แช่ล้างด้วยสารละลายกรดอะซิติกและแคลเซียมไฮดรอกไซด์ มีลักษณะที่นิ่มลง ส่วนค่าสีพบว่าสารละลายทุกชนิดมีผลให้ชิ้นเนื้อมีค่าความสว่างเพิ่มขึ้น ในขณะที่ค่าสีแดงและค่าสีเหลืองกลับลดลง