จากการศึกษาผลของไลซีนที่ความเข้มข้นต่าง ๆ คือ 0, 5, 10, 20 และ 40 ไมโครโมลาร์ ต่อการเกิดแคลลัส และพัฒนาการของข้าวพันธุ์ขาวดอกมะลิ 105 (~iOryza sativa~i L.) พบว่าอาหารชักนำให้เกิดแคลลัสสูตร MS ที่ประกอบด้วย 2,4-D 2 มิลลิกรัมต่อลิตร L-proline 1 กรัมต่อลิตร casein hydrolysate 1 กรัมต่อลิตร และเติมไลซีน 20 ไมโครโมลาร์ เป็นสูตรอาหารที่สามารถชักนำให้เกิดจำนวนแคลลัสได้สูงถึง 95.16 เปอร์เซ็นต์ และได้แคลรัสขนาดที่เหมาะสม (0.5-1 เซนติเมตร) สูงที่สุดคือ 52.8 เปอร์เซ็นต์ หลังจากนั้นเมื่อนำไปเพาะเลี้ยงในอาหารสูตร MS ที่ประกอบด้วย kinetin 1 มิลลิกรัมต่อลิตร L-proline 1 กรัมต่อลิตร casein hydrolysate 300 มิลลิกรัม ต่อลิตร และเติมไลซีนที่ความเข้มข้นต่าง ๆ เพื่อชักนำให้เกิดต้น พบว่าการเติมไลซีน 20 ไมโครโมลาร์ สามารถชักนำให้แคลลัสพัฒนาไปเป็นต้นอ่อนสูงที่สุดคือ 63.87 เปอร์เซ็นต์ อีกเช่นกัน แต่ทว่า เมื่อพิจารณาดูจากจำนวนต้นอ่อนที่เกิดขึ้นในแต่ละแคลลัส พบว่า การใช้ไลซีนระดับความเข้มข้น 40 ไมโครโมลาร์ ในช่วงชักนำให้เกิดแคลลัส และไลซีน 5 ไมโครโมลาร์ ในช่วงการชักนำให้เกิดต้น เป็นสูตรที่เหมาะสมที่สุด เพราะทำให้เกิด ต้นได้สูงถึง 12.22 ต้น/แคลลัส หลังจากนั้นเมื่อย้ายต้นข้าวที่ได้ลงเพาะเลี้ยงในอาหารสูตร MS ที่ประกอบด้วย BAP 3 มิลลิกรัมต่อลิตร ผงถ่าน 3 กรัมต่อลิตรและไลซีนความเข้มข้นต่าง ๆ และนำออก ปลูกในสภาพธรรมชาติ จนกระทั่งอายุ 3 เดือน พบว่าต้นข้าวที่มีการเจริญเติบโตสูงที่สุด คือต้นที่ถูกเลี้ยงจากสูตรอาหารที่เติมไลซีนความเข้มข้น 40 ไมโครโมลาร์ ส่วนกลุ่ม ที่แตกกอได้มากที่สุดมาจากสูตรที่เติมไลซีน 10 ไมโครโมลาร์ นอกจากนี้ยังพบว่า ต้นข้าวที่เกิดจากการเพาะเลี้ยงในอาหารที่ขาดไนโตรเจน แต่เติมไลซีนความเข้มข้น 5 ไมโครโมลาร์ เมื่อนำออกปลูกในสภาพธรรมชาติจะมีวันออกดอก ของข้าวยาวกว่าที่ไม่ได้เติมไลซีนถึง 18.66 วัน อย่างไรก็ตามเมื่อความเข้มข้นของ ไลซีนสูงขึ้นวันออกดอกก็จะสั้นลงเรื่อย ๆ และเมื่อปรับปัจจัยการให้แสงและสภาพการ มีหรือขาดไนโตรเจนพบว่า ลักษณะองค์ประกอบผลผลิตของข้าวบางอย่าง เช่น จำนวนรวงต่อกอ จำนวนเมล็ดต่อรวง จำนวนเมล็ดดีต่อรวง และน้ำหนัก 1000 เมล็ดสูงขึ้นกว่าการไม่เติม ไลซีนในอาหารก่อนการออกปลูก แต่เมื่อมาคิดเป็นค่าเปอร์เซ็นต์เมล็ดดีโดยรวมแล้ว กลับพบว่ามีค่าลดลง