วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือ เพื่อหาพื้นที่ที่มีโอกาสเสี่ยงภัยต่อการเกิดแผ่นดินถล่ม และชุมชนที่อาจจะได้รับผลกระทบจากการเกิดแผ่นดินถล่ม ตลอดจนแนวทางการจัดการชุมชน ที่ได้รับผลกระทบจากการเกิดแผ่นดินถล่มในพื้นที่ลุ่มน้ำชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยศึกษาจากสถิติ การเกิดและปัจจัยที่ก่อให้เกิดแผ่นดินถล่ม และใช้วิธีการหาค่าปัจจัยความเสี่ยงภัยแผ่นดินถล่ม ร่วมกับการใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ในการจัดเตรียม วิเคราะห์และสร้างแผนที่ โดยกำหนด พื้นที่เสี่ยงภัยแผ่นดินถล่มออกเป็น 4 ระดับ ได้แก่ ระดับสูง ระดับปานกลาง ระดับต่ำ และระดับไม่ เสี่ยงภัยแผ่นดินถล่ม ผลการศึกษาพบว่า ระดับความเสี่ยงต่อการเกิดแผ่นดินถล่ม 4 ระดับ คือ สูง ปานกลาง ต่ำ และ ไม่เสี่ยงภัย ครอบคลุมพื้นที่ 150.84 711.35 2,508.65 และ 9,736.37 ตารางกิโลเมตร ตามลำดับ พื้นที่เสี่ยงภัยสูงส่วนใหญ่จะอยู่ในเขตพื้นที่ภูเขาสูง ล้อมรอบด้วยพื้นที่เสี่ยงภัยระดับปานกลาง เมื่อนำมา หาชุมชนที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยงภัยแผ่นดินถล่ม พบว่ามีเพียง 1 หมู่บ้านที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยงภัยระดับสูง ได้แก่ หมู่บ้านจันตาแป๊ะ ตำบลจันทเขลม กิ่งอำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี ส่วนในพื้นที่เสี่ยงภัย ปานกลาง มีจำนวน 3 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่บ้านปากแพรก ตำบลห้วยทับมอญ กิ่งอำเภอเขาชะเมา จังหวัดระยอง หมู่บ้านหมูดุด และหมู่บ้านอัมพวา ตำบลคลองขุด อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี เมื่อหาพื้นที่ในระยะ 1 กิโลเมตรโดยรอบพื้นที่เสี่ยงภัยแผ่นดินถล่มระดับสูงและปานกลาง พบว่า มีหมู่บ้านที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยงต่อการได้รับผลกระทบจากแผ่นดินถล่มอีกจำนวน 139 หมู่บ้าน การวางแผนการจัดการชุมชนที่อยู่ในเขตพื้นที่เสี่ยงภัยจากแผ่นดินถล่ม ใช้การสำรวจพื้นที่ และวิเคราะห์ร่วมกับแผนที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน แผนที่ธรณีวิทยา แผนที่ดิน และระดับความ ลาดชัน พบว่าแนวทางการจัดการชุมชนที่อยู่ในเขตพื้นที่เสี่ยงภัยจากแผ่นดินถล่มระดับสูงและ ปานกลาง ควรใช้วิธีปลูกพืชคลุมดินร่วมกับโครงสร้างทางวิศวกรรมในบริเวณที่เป็นพื้นที่สูงชัน และควรมีการจัดทำระบบข้อมูลการวิเคราะห์ความเสี่ยงภัยแผ่นดินถล่มเพื่อใช้ในการเฝ้าระวัง และเตือนภัยแก่ชุมชนต่อไป ส่วนแนวทางการจัดการชุมชนที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยงต่อการได้รับผลกระทบ จากแผ่นดินถล่ม ควรมีการเฝ้าติดตามข่าวสารเกี่ยวกับภัยธรรมชาติต่างๆ อย่างสม่ำเสมอ