การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบของกิจกรรมเดินป่าต่อพรรณพืช และคุณสมบัติทางกายภาพบางประการของดินในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ และเพื่อเปรียบ เทียบระดับของผลกระทบที่เกิดขึ้นระหว่างเส้นทางเดินป่าที่มีลักษณะภูมิประเทศ ลักษณะทาง สังคมพืช และปริมาณการใช้ประโยชน์ที่แตกต่างกัน โดยเลือกเส้นทางเดินป่า 2 เส้นที่มีระดับ การใช้ประโยชน์แตกต่างกันเป็นตัวแทนในการศึกษา ทำการกำหนดจุดสุ่มตัวอย่างจำนวน 4 จุด แต่ละจุดวางแปลงขนาด 10x20 ม. คร่อมเส้นทางเดินป่าตามแนวยาว และแปลง 4x4 ม. เพื่อวิเคราะห์ลักษณะของสังคมพืช จากนั้นวางแปลงขนาด 1x2 ม. บริเวณหัวและท้ายของแปลง 10x20 ม. พร้อมวางแปลงขนาด 1x1 ม.ห่างจากแปลง 1x2 ม. ในแนวตั้งฉากกับเส้นทางเดินป่า ด้านละ 5 ม. เพื่อเก็บข้อมูลชนิดและปริมาณของพรรณไม้พื้นล่างและข้อมูลดิน การเก็บตัวอย่าง ดินใช้วิธีการเก็บแบบไม่ทำลายโครงสร้างโดยใช้ core ขนาด 100 ลบ.ชม. เพื่อนำมาวัดอัตรา การซึมน้ำผ่านผิวดิน ผลการศึกษาพบว่า ชนิดและความหนาแน่นของพรรณพืชโดยเฉลี่ยบนเส้นทางเดินป่าและ ริมเส้นทางเดินป่ามีปริมาณน้อยกว่าปริมาณที่พบในพื้นที่ธรรมชาติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนค่าความหนาแน่นรวมและน้ำหนักดินมีค่ามากกว่าค่าที่พบในพื้นที่ธรรมชาติอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ สำหรับอัตราการซึมน้ำผ่านผิวดินพบว่าบริเวณริมเส้นทางเดินป่าและบนเส้นทาง เดินป่ามีค่าต่ำกว่าค่าที่ได้จากพื้นที่ธรรมชาติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการเปรียบเทียบ ผลกระทบในเส้นทางที่มีลักษณะภูมิประเทศ สังคมพืช และปริมาณการใช้ประโยชน์ที่แตกต่างกัน พบว่า เส้นทางที่มีความลาดชัน สังคมพืช และปริมาณการใช้ประโยชน์ที่ต่างกัน มีความแตกต่าง ด้านพรรณพืชอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่ความแตกต่างของความลาดชันของพื้นที่ และปริมาณการใช้ประโยชน์ส่งผลให้ความหนาแน่นรวมและน้ำหนักของดินแตกต่างกันอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ