ทำการทดลองในสนามกับชุดดินปากช่อง (Reddish Brown Lateritic soil or Oxic Paleustults) ที่ศูนย์วิจัยข้าวโพดและข้าวฟ่างแห่งชาติ อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เพื่อ ศึกษาผลตกค้างของการปลูกถั่วลิสง และถั่วปุ๋ยพืชสดแซมข้าวโพดซ้ำ 4 ครั้ง ที่มีต่อสมบัติและ ความสามารถในการให้ผลผลิตของดิน ปลูกพืชในระบบแถวคู่ คือปลูกพืชตระกูลถั่ว 2 แถวแซม ข้าวโพดแถวคู่ในช่วงปลายเดือนกรกฎาคมถึงปลายเดือนสิงหาคม ของฤดูปลูกปี 2536, 2537, 2539 และ 2540 หลังจากเก็บเกี่ยวข้าวโพดในเดือนธันวาคมปล่อยให้ถั่วเจริญเติบโตต่อไปและ สับตอซังข้าวโพดและต้นถั่วแล้วไถกลบในเดือนกรกฎาคมของปีถัดไปเพื่อปลูกพืชใหม่ในฤดูปลายฝน ในฤดูปลายฝนปี 2538 มีการปลูกข้าวโพดอย่างเดียวเพื่อศึกษาผลตกค้างจากการปลูกในปี 2536 และ 2537 การทดลองที่รายงานนี้เป็นการทดลองในปี 2541 ซึ่งมีการปลูกข้าวโพดอย่างเดียวใน ช่วงต้นเดือนสิงหาคม หลังจากสับตอซังข้าวโพดและต้นถั่วแล้วไถกลบในกลางเดือนกรกฎาคมได้ 3 สัปดาห์ ผลการศึกษาสมบัติทางกายภาพของดินแสดงว่า การปลูกไมยราบไร้หนาม และถั่วมะแฮะแซม ข้าวโพดช่วยเพิ่มความจุความชื้นที่เป็นประโยชน์ต่อพืชได้มากที่สุด รองลงมาได้แก่ การปลูกถั่วพร้า และถั่วแปบ แซมข้าวโพด ตามลำดับ การปลูกถั่วทุกชนิดแซมข้าวโพดไม่มีผลต่อความหนาแน่นรวม และความแข็งของดินบน แต่การปลูกถั่วมะแฮะ ถั่วแปบ และถั่วลิสงแซมข้าวโพดเพิ่มความหนาแน่น รวมของดินล่างมากที่สุด ส่วนระบบอื่นๆ ไม่มีผลต่อความหนาแน่นรวมของดิน ด้านสมบัติทางเคมีของดิน การปลูกถั่วมะแฮะแซมข้าวโพดช่วยเพิ่มปริมาณอินทรีย์วัตถุ ปริมาณไนโตรเจนทั้งหมด และความจุในการแลกเปลี่ยนไอออนบวกของดินได้มากที่สุด รองลงมา ได้แก่ การปลูกไมยราบไร้หนาม ถั่วแปบ และถั่วพร้าแซมข้าวโพด ตามลำดับ ด้านความสามารถในการให้ผลผลิตของดิน การปลูกถั่วมะแฮะแซมข้าวโพดช่วยเพิ่มน้ำหนัก เมล็ดข้าวโพด น้ำหนักแห้งรวมของข้าวโพด และปริมาณธาตุอาหารที่ข้าวโพดดูดทั้งหมดได้มากที่สุด รองลงมาได้แก่ การปลูกไมยราบไร้หนาม ถั่วแปบ และถั่วพร้าแซมข้าวโพด ตามลำดับ สรุปได้ว่า การปลูกถั่วมะแฮะแซมข้าวโพดเป็นระบบที่ดีที่สุด รองลงมาได้แก่ การปลูกไมยราบ ไร้หนาม ถั่วแปบ และถั่วพร้าแซมข้าวโพด ตามลำดับ หากถือว่าสมบัติและความสามารถในการให้ ผลผลิตของดินเป็นเป้าหมายสำคัญ