การเจริญเติบโตและอัตราการรอดตายของไม้ป่าชายเลนที่ปลูกในพื้นที่เหมืองแร่ร้าง ได้ทำการศึกษาที่ศูนย์วิจัยป่าชายเลน จังหวัดระนอง โดยวางแปลงทดลองจำนวน 3 แปลง แต่ละแปลงมีขนาด 40x11 เมตร โดยแปลงที่ 1 มีระดับความสูงเฉลี่ย 1.7 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีน้ำทะเลท่วมแปลงลึกมากกว่า 2 เมตร แปลงที่ 2 ระดับความสูงเฉลี่ย 2.3 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีน้ำทะเลท่วมแปลงลึกประมาณ 1-2 เมตร และแปลงที่ 3 ระดับความสูงเฉลี่ย 2.9 เมตรจาก ระดับน้ำทะเล มีน้ำทะเลท่วมแปลงลึกน้อยกว่า 1 เมตร ในแต่ละแปลงแบ่งเป็น 8 แปลงย่อย ขนาด 5x11 ตารางเมตร ทำการสุ่มปลูกกล้าไม้ 7 ชนิด คือ โกงกางใบใหญ่ โกงกางใบเล็ก แสมขาว แสมทะเล โปรงแดง ถั่วขาว และลำพูทะเล มีระยะปลูก 1.5x1.5 เมตร และอีกแปลงเป็นแปลง ควบคุม (ไม่ปลูก) ทำการเก็บข้อมูลการเจริญเติบโตด้านความสูงและขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง อัตรา การรอดตาย และจำนวนใบ ทุกๆ 3 เดือน เป็นระยะเวลา 1 ปี รวมทั้งศึกษาการเปลี่ยนแปลง คุณสมบัติของดินและน้ำ ในบริเวณพื้นที่ศึกษาด้วย ผลการศึกษาสรุปได้ว่า แปลงที่ 1 มีไม้รอดตาย 3 ชนิด โดยลำพูทะเล มีการเจริญเติบโตและอัตราการเจริญเติบโตด้านขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางดีที่สุด ในขณะที่แสมทะเลมีการเจริญเติบโตและอัตราการเจริญเติบโตด้านความสูง และอัตราการรอดตาย สูงที่สุด ส่วนจำนวนใบเฉลี่ย พบว่า แสมขาว มีจำนวนใบเฉลี่ยดีที่สุด ในแปลงที่ 2 มีไม้รอดตาย 5 ชนิด โดยโกงกางใบใหญ่มีการเจริญเติบโตด้านขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง การเจริญเติบโตและอัตรา การเจริญเติบโตด้านความสูงสูงที่สุด ขณะที่แสมทะเลมีจำนวนใบเฉลี่ยและอัตราการรอดตายสูงที่สุด ส่วนโปรงแดง มีอัตราการเจริญเติบโตด้านขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางสูงที่สุด ส่วนในแปลงที่ 3 ไม้ทุกชนิด รอดตาย โดยพบว่า โกงกางใบใหญ่ มีการเจริญเติบโตและอัตราการเจริญเติบโตด้านขนาดเส้นผ่า ศูนย์กลางเฉลี่ย การเจริญเติบโตด้านความสูงเฉลี่ยและอัตราการรอดตายสูงที่สุด ขณะที่ลำพูทะเล มีจำนวนใบเฉลี่ยสูงที่สุด ส่วนถั่วขาวมีอัตราการเจริญเติบโตด้านความสูงสูงที่สุด ซึ่งเมื่อพิจารณา ศักยภาพโดยรวมของไม้ที่สามารถปลูกเพื่อฟื้นฟูพื้นที่เหมืองแร่ร้าง พบว่า แสมทะเล แสมขาว เป็น ไม้ที่มีความเหมาะสมในการปลูกเพื่อฟื้นฟูพื้นที่เหมืองแร่ร้าง พบว่า แสมทะเล แสมขาว เป็นไม้ ที่มีความเหมาะสมในการปลูกเพื่อฟื้นฟูพื้นที่เหมืองแร่ร้าง บริเวณศูนย์วิจัยป่าชายเลน จังหวัด ระนองมากที่สุด สำหรับไม้ที่มีความเหมาะสมรองลงมา คือโกงกางใบใหญ่ ลำพูทะเล และโปรงแดง ส่วนถั่วขาวและโกงกางใบเล็กไม่เหมาะสมสำหรับปลูกในพื้นที่เหมืองแร่ร้าง และผลการศึกษา ด้านคุณภาพน้ำและการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของดินภายหลังการปลูกกล้าไม้ในระยะเวลา 1 ปี พบว่า ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนแต่อย่างใด