การศึกษาโลหะหนัก สังกะสี ทองแดง แคดเมี่ยม ตะกั่ว ที่ละลายในน้ำ ดินตะกอน และ เนื้อเยื่อส่วนต่างๆ ของปลาในแม่น้ำและคลองรอบเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา โดยเก็บตัวอย่าง ตั้งแต่เดือนธันวาคม 2541 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2542 และช่วงฤดูร้อน (เดือนเมษายน) ฤดูฝน (เดือนมิถุนายน) ฤดูหนาว (เดือนตุลาคม) พบว่า ในน้ำและดินตะกอนมีปริมาณสังกะสีสูงสุดและ มีปริมาณแคดเมียมต่ำสุด ปริมาณโลหะหนักในอวัยวะส่วนต่างๆ ของปลาแขยง (~iMystus vittatus,~i Bloch) พบว่า ในตับมีปริมาณทองแดงสูงสุด ลำไส้มีปริมาณสังกะสีและแคดเมี่ยมสูงสุด เหงือกมีปริมาณ ตะกั่วสูงสุด ในเนื้อพบปริมาณโลหะทั้ง 4 ชนิดต่ำสุด ปริมาณโลหะหนักทั้ง 4 ชนิด ที่พบในปลา ตะเพียนขาว (~iPuntius gonionotus,~i Bleeker) มีค่าสูงสุดในตับ และในเนื้อจะมีปริมาณ ต่ำสุด ปริมาณโลหะหนักแต่ละชนิดที่พบในเนื้อ ตับ ลำไส้ และเหงือกของปลาแขยง พบว่า สังกะสี มีค่าสูงสุดและแคดเมี่ยมมีค่าต่ำสุด ในปลาตะเพียนขาวปริมาณสังกะสีมีค่าสูงสุดในเนื้อ ลำไส้ และเหงือก ส่วนตับมีทองแดงสูงสุด และอวัยวะทุกส่วนจะมีปริมาณแคดเมี่ยมต่ำสุด ในฤดูฝนมีปริมาณสังกะสีในน้ำสูงสุด ลดลงในฤดูหนาวและฤดูร้อน ในดินตะกอน ปริมาณ สังกะสีมีค่าสูงสุดในฤดูร้อน ลดลงในฤดูฝนและฤดูหนาว ตามลำดับ ในอวัยวะส่วนต่างๆ ของปลา แขยงและปลาตะเพียนขาว พบว่า ฤดูร้อน ปริมาณสังกะสีมีค่าสูงสุดในเหงือกและตับ ฤดูฝนและ ฤดูหนาวจะมีค่าสูงสุดในตับ ปริมาณทองแดงพบว่าในช่วงฤดูร้อน ฤดูฝน และฤดูหนาว มีค่าสูงสุด ในตับ ปริมาณแคดเมี่ยมพบว่าในช่วงฤดูร้อนมีค่าสูงสุดในตับ ส่วนฤดูฝนและฤดูหนาว มีปริมาณ สูงสุดในลำไส้และตับ ปริมาณตะกั่วพบว่าในช่วงฤดูร้อนมีค่าสูงสุดในลำไส้ และเหงือก ฤดูฝน มีค่าสูงสุดในลำไส้ ส่วนฤดูหนาวปริมาณตะกั่วในปลาแขยงมีค่าสูงสุดในเหงือก และตรวจไม่พบ ในปลาตะเพียนขาว