การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทักษะการฟัง-พูด ของนักเรียนนายเรืออากาศ ชั้นปีที่ 5 สาขาวิศวกรรมอากาศยาน โรงเรียนนายเรืออากาศ จำนวน 20 คน ที่กำลัง ศึกษารายวิชาภาษาอังกฤษ 501 ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2542 ซึ่งได้มาโดยวิธีการ สุ่มเฉพาะเจาะจง กลุ่มตัวอย่างได้รับการทดสอบก่อนเรียนภาษาอังกฤษ โดยใช้สไลด์ประกอบเสียงและ กิจกรรมสถานการณ์จำลอง เป็นสื่อหลักประกอบการเรียนการสอน เมื่อการสอนสิ้นสุดลง ผู้วิจัยได้ทดสอบหลังเรียนและใช้แบบสอบถามวัดเจตคติของกลุ่มตัวอย่างที่มีต่อกิจกรรม การเรียน ผู้วิจัยนำคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มตัวอย่างที่ได้จากการทดสอบก่อนและหลังการเรียนมา ทดสอบโดยใช้ match-paired t-test เพื่อดูว่าคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าคะแนนเฉลี่ย ก่อนเรียนหรือไม่ นอกจากนั้นยังศึกษาสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างทักษะการฟัง-พูด โดย ใช้ Spearman rank correlation coefficient รวมทั้งศึกษาเจตคติของนักเรียน นายเรืออากาศที่มีต่อกิจกรรมการเรียนการสอน ผลการวิจัยพบว่าคะแนนเฉลี่ยที่ได้จากการทดสอบทักษะการฟัง-พูด หลังการเรียนสูง กว่าคะแนนเฉลี่ยก่อนการเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 สำหรับสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์ของทักษะการฟัง-พูดไม่มีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 นอกจากนี้ผลของแบบสอบถามวัดเจตคติแสดงให้เห็นว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีเจตคติที่ดีต่อ การใช้สไลด์ประกอบเสียงและสถานการณ์จำลองกับการเรียนการสอน