การศึกษาการผลิตและการตลาดปลากะรังที่เลี้ยงในกระชังในจังหวัดพังงาและจังหวัดสตูล ปี พ.ศ.2541 มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสภาพทางเศรษฐกิจต้นทุนและผลตอบแทนในการผลิตของ ผู้เลี้ยงปลากะรัง รวมทั้งปัญหาในการเลี้ยง 2. ศึกษาประเภทคนกลางที่ทำธุรกิจปลากะรัง 3. วิเคราะห์โครงสร้างพฤติกรรมและผลการดำเนินงานตลาดของปลากะรังในสองจังหวัดดังกล่าว โดยวิธีการวิเคราะห์ข้อมูลปฐมภูมิที่สำรวจจากผู้เลี้ยง จำนวน 46 ราย ผู้รวบรวม 4 รายและ ผู้ค้าปลีก 2 รายในจังหวัดพังงาและสตูล รวมทั้งผู้ส่งออกในกรุงเทพมหานคร 2 ราย ด้วย โครงสร้างต้นทุนการผลิต โครงสร้างพฤติกรรมและผลการดำเนินงานตลาด ผลการศึกษาพบว่าผู้เลี้ยงมีต้นทุนทั้งหมดเฉลี่ยฟาร์มละ 139,043.85 บาท มีรายได้สุทธิ เฉลี่ยต่อฟาร์ม 106,432.85 บาท จึงมีกำไรสุทธิเฉลี่ยต่อฟาร์ม 100,537.97 บาท โดยจังหวัด พังงามีต้นทุนเฉลี่ยต่อฟาร์มสูงกว่าจังหวัดสตูล และจังหวัดพังงามีรายได้สุทธิต่อฟาร์มน้อยกว่า จังหวัดสตูล ดังนั้นจังหวัดพังงามีกำไรสุทธิน้อยกว่าจังหวัดสตูล ผลการวิเคราะห์การตลาดพบว่า วิถีการตลาดของปลากะรังผู้เลี้ยงจำหน่ายให้กับผู้รวบรวม และผู้ค้าปลีกร้อยละ 99.90 และ 0.10 ตามลำดับ ส่วนผู้รวบรวมจำหน่ายต่อให้ผู้ส่งออกและ ผู้ค้าหลีกร้อยละ 99.78 และ 0.12 ตามลำดับ ผู้รวบรวมปลากะรังมีรอบการขนส่งเฉลี่ยปีละ 129 ครั้ง มีรายได้เฉลี่ย 8,286,300.00 บาทต่อปี เป็นค่าปลากะรังร้อยละ 81.47 ของรายได้ เป็นต้นทุนการตลาดร้อยละ 5.92 ของรายได้ เป็นกำไรร้อยละ 12.61 ของรายได้ ผู้ส่งออก ปลากะรังมีรอบการขนส่งเฉลี่ยปีละ 300 ครั้ง มีรายได้เฉลี่ย 66,444,000.00 บาทต่อปี เป็น ค่าปลากะรังร้อยละ 29.59 ของรายได้ เป็นต้นทุนการตลาดร้อยละ 22.55 ของรายได้ เป็นกำไรร้อยละ 47.86 ของรายได้ โครงสร้างการตลาดพบว่าผู้เลี้ยงซึ่งมีจำนวนมากเป็น ผู้ยอมรับราคาเนื่องจากในระดับตลาดผู้เลี้ยงเป็นตลาดกึ่งแข่งขันกึ่งผูกขาด ส่วนผู้รวบรวม เป็นตลาดกึ่งแข่งขันกึ่งผูกขาด และในระดับผู้ส่งออกเป็นตลาดผู้ซื้อน้อยราย