ในปัจจุบันการผลิตไข่เยี่ยวม้ามีการใช้โลหะหนักได้แก่ ตะกั่วและสังกะสี เพื่อควบคุม ให้ไข่ขาวที่เกิดเจลมีความคงตัวไม่คืนตัวเป็นของเหลว แต่เนื่องจากตะกั่วและสังกะสีเป็น โลหะหนัก ซึ่งเป็นอันตรายต่อร่างกายหากได้รับในปริมาณที่มากเกินไป จึงไม่ควรใช้ในการ ผลิตไข่เยี่ยวม้า การศึกษานี้จึงเป็นการทดลองกรรมวิธีการผลิตไข่เยี่ยวม้าโดยไม่ใช้โลหะหนัก ในการทดลองได้ใช้ไข่เป็ดจากฟาร์มเดียวกัน น้ำหนักเฉลี่ยฟองละ 67 กรัม วิธีการที่ใช้ ในการศึกษาทดลองครั้งนี้ใช้วิธีการแบบแช่ โดยศึกษาสารเคมีที่ตกตะกอนโปรตีนในไข่ เลือกสาร ที่ตกตะกอนโปรตีนเป็นเจลที่คงตัวและมีความปลอดภัยต่อผู้บริโภค ศึกษาความสดของไข่ที่ เหมาะสมในการทำไข่เยี่ยวม้า วิเคราะห์ปริมาณตะกั่วและสังกะสีในไข่เยี่ยวม้าที่ผลิตได้ ศึกษา ลักษณะรูพรุนของเปลือกไข่เป็ด และทดสอบอายุการเก็บรักษาของไข่เยี่ยวม้า ผลการทดลอง พบว่า สารเคมีที่ทำให้เกิดเจลของโปรตีนไข่ขาว คือ โซเดียมไฮดรอกไซด์ และเมื่อนำไข่เป็ด แช่ในสารละลายของโซเดียมไฮดรอกไซด์ 20 กรัม โซเดียมคลอไรด์ 30 กรัมต่อน้ำ 1 ลิตร (27-35 องศาเซลเซียส) นานประมาณ 28 วัน จากนั้นนำมาต้มในน้ำร้อนอุณหภูมิ 80 องศา เซลเซียส นาน 10 นาที จะได้ไข่เยี่ยวม้าซึ่งมีลักษณะของไข่ขาวมีสีน้ำตาลใส เป็นเจลแข็ง ไข่แดงมีสีเขียวปนเทาแข็ง ตรงกลางสีน้ำตาลปนเหลืองไม่แข็งมาก รสชาติเค็มเล็กน้อย ความสดของไข่เป็ดที่ใช้ทำไข่เยี่ยวม้าไม่ควรเกิน 10 วัน การทำไข่เยี่ยวม้าวิธีนี้จะมีผลผลิต ได้ถึงร้อยละ 80 ปริมาณโลหะตะกั่วและสังกะสีที่พบในไข่เยี่ยวม้าที่ผลิตได้คิดต่อน้ำหนัก เปียกของไข่ทั้งฟอง พบตะกั่วน้อยกว่า 0.5 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม และสังกะสี 11.3 มิลลิกรัม ต่อกิโลกรัม ซึ่งมีปริมาณต่ำกว่าปริมาณที่อนุญาตในมาตรฐาน มอก. 1205-2536 จากการ ศึกษาด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนชนิดกราดลำแสง พบจำนวนรูพรุนของเปลือกไข่เป็ด มีประมาณ 7,000-13,000 รูต่อตารางเซนติเมตร มีขนาดความกว้างของรูประมาณ 0.5-2.2 ไมครอน การเก็บรักษาไข่เยี่ยวม้าโดยการเคลือบด้วยปูนแดงผสมน้ำ (1:1 โดยน้ำหนัก) พบว่าการเคลือบ 1 ครั้ง สามารถป้องกันไข่เยี่ยวม้าไม่ให้มีสีซีดจางลงดีพอๆ กับการเคลือบ 2 ครั้ง และดีกว่าไม่มีการเคลือบเลย ปริมาณจุลินทรีย์ทั้งหมดที่พบเท่ากับ 6.8-8.5x10(2) CFU/g เมื่อเก็บรักษาไว้ที่อุณหภูมิ 27-35 องศาเซลเซียส นาน 60 วัน