การศึกษาครั้งนี้ เป็นการนำระบบกำหนดตำแหน่งด้วยดาวเทียม (GPS) มาทำการรังวัดค่า พิกัดทางราบของจุดบังคับภาคพื้นดิน เพื่อใช้เป็นจุดบังคับภาพถ่ายในการดัดแก้ความคลาดเคลื่อน ทางเรขาคณิตของข้อมูลจากดาวเทียม LANDSAT-5 ระบบ Thematic Mapper ซึ่งบันทึกข้อมูล เมื่อ วันที่ 20 ธันวาคม 2531 และ วันที่ 26 ธันวาคม 2539 แล้ววิเคราะห์ข้อมูลการใช้ประโยชน์ ที่ดินของข้อมูลดังกล่าว และแก้ไขเพิ่มเติมข้อมูลที่ได้จากการวิเคราะห์ลงบนแผนที่ภูมิประเทศ บริเวณเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤาไนด้วยโปรแกรม ER-Mapper Version 5.5 จากการศึกษาพบว่า รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินของพื้นที่ศึกษาทั้งหมด 3,310.549 ตาราง กิโลเมตร ในปี 2539 ประกอบด้วยป่าดิบแล้งบนเขา 239.544 ตารางกิโลเมตร ป่าดิบแล้ง บน พื้นราบ 1,104.869 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ว่างเปล่าหรือถูกทำลาย 24.048 ตารางกิโลเมตร พื้น ที่เพาะปลูกพืชไร่ 1,018.152 ตารางกิโลเมตร สวนผลไม้ 149.533 ตารางกิโลเมตร สวนยางพารา และปาล์มน้ำมัน 260.251 ตารางกิโลเมตร สวนป่า 511.675 ตารางกิโลเมตร และแหล่งน้ำ 2.477 ตารางกิโลเมตร ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบข้อมูลการใช้ประโยชน์ที่ดิน ระหว่างปี 2531 กับปี 2539 ปรากฎว่าช่วงเวลา 8 ปีที่ผ่านมา พื้นที่ป่าดิบแล้งบนเขา ป่าดิบแล้งบนพื้นราบและสวน ผลไม้ลดลง 137.808, 254.051 และ 304.492 ตารางกิโลเมตร ตามลำดับ ส่วนพื้นที่ว่างเปล่าหรือ ถูกทำลาย พื้นที่เพาะปลูกพืชไร่ สวนป่า สวนยางพาราและปาล์มน้ำมัน และแหล่งน้ำมีพื้นที่ เพิ่มขึ้น 17.856, 223.358, 193.507, 260.250 และ 1.829 ตารางกิโลเมตร ตามลำดับ สำหรับการดัดแก้ความคลาดเคลื่อนทางเรขาคณิตของข้อมูลจากดาวเทียมด้วยจุดบังคับภาค พื้นดิน เมื่อพิจารณาจากค่า Root Mean Square Error ที่ได้จากการลดจำนวนจุดบังคับภาค พื้นดินลงจาก 56 จุด จนถึง 9 จุด พบว่า จำนวนจุดบังคับ 9-15 จุด สามารถให้ความละเอียดถูก ต้องสูงเพียงพอต่อการดัดแก้ความคลาดเคลื่อนทางเรขาคณิตของข้อมูลจากดาวเทียม และการจะใช้ จำนวนจุดบังคับภาคพื้นดินมากหรือน้อยเพียงใด ต้องพิจารณาลักษณะภูมิประเทศประกอบด้วย