วิทยานิพนธ์นี้กล่าวถึงจำนวนครั้งของการเกิดฟอลต์ในระบบสายส่งไฟฟ้าย่อย ของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค (กฟภ) จำนวน 78 เหตุการณ์ที่ทำให้เกิดระบบไฟฟ้าขัดข้องที่ ตรวจพบ ประมาณ 13 เปอร์เซ็นต์ เป็นสาเหตุให้เซอร์กิตเบรกเกอร์ที่สถานีไฟฟ้า ของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟภ) 230/115 เควี ทำงาน การทริปที่ไม่ต้อง การส่งผลให้เกิดไฟฟ้าดับเป็นบริเวณกว้าง และมีการสูญเสียโหลดเพิ่มขึ้นประมาณ 100-200 เมกกะวัตต์ สาเหตุที่ทำให้เกิดการจัดลำดับเวลาการทำงานของอุปกรณ์ป้อง กันผิดพลาด ประการแรกเกิดจากการมองเห็นนอกเขตป้องกัน (Overreach) ที่โซน 1 ของ รีเลย์วัดระยะทาง (Distance Relay) ของ กฟภ ประการที่สอง เกิดฟอลต์ลงดินที่มีค่า อิมพีแดนซ์สูง (High Impedance Ground Fault) ที่จุดปลายโซน 3 และไม่อยู่ในโซน 3 ของกราฟแสดงคุณลักษณะการป้องกันแบบสี่เหลี่ยมด้านไม่เท่าของรีเลย์วัดระยะทางที่ สถานีไฟฟ้าของ กฟภ ทำให้อุปกรณ์ป้องกันของ กฟภ คือรีเลย์วัดค่ากระแสเกินลงกราวด์ (51G) ซึ่งเป็นรีเลย์ป้องกันสำรองทำงาน ประการสุดท้ายการแบ่งเขตป้องกันของรีเลย์ วัดระยะทางที่สถานีไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจะมีบริเวณโซน 3 เป็นส่วนป้องกันปฐมภูมิ วิทยานิพนธ์นี้เสนอแนวทางเลือกในการออกแบบระบบป้องกันเพื่อปรับปรุงให้ระบบสาย ส่งไฟฟ้าย่อย 115 เควี ให้มีความน่าเชื่อถือมากขึ้น สำหรับระบบป้องกันที่เลือก ใช้ควรจะลดความผิดพลาดของการจัดลำดับเวลาของอุปกรณ์ป้องกันได้ ประกอบด้วยการ ป้องกันแบบวัดค่าผลต่างกระแส การป้องกันแบบเปรียบเทียบมุมเฟส Permissive Overreach Transfer Tripping (POTT) Directional Comparison Blocking (DCB) และรีเลย์ป้องกันฟอลต์ลงดินแบบรู้ทิศทาง (Directional Earth Fault, DEF) นอกจาก นี้นำเสนอการออกแบบระบบป้องกันใหม่ในวงจรที่มีปัญหาจากเหตุการณ์ตัวอย่าง และ ได้ทำการเปรียบเทียบราคาอุปกรณ์ป้องกันระหว่างการเลือกใช้ระบบป้องกันหนึ่งหน่วย ด้วยรีเลย์วัดระยะทางกับการป้องกันแบบวัดค่าผลต่างของกระแส