การย่อยสลายไขมันและน้ำมันในน้ำเสียมีบทบาทอย่างมากในการควบคุมมลภาวะ ทางน้ำ ดังนั้นจึงศึกษาเลือกเชื้อจุลินทรีย์ที่มีประสิทธิภาพในการย่อยสลายไขมัน ในน้ำเสียในฟลาสก์ โดยใช้เชื้อเดี่ยวและเชื้อผสม ซึ่งได้แก่ ~iAcinetobacter~i sp. (KUL8), ~iBacillus~i sp. (KUL39), ~iPseudomonas~i sp. (KLB1) และเชื้อ ผสมระหว่าง ~iAcinetobacter~i sp. (KUL8) กับ ~iPseudomonas~i sp. (KLB1) ผล การศึกษาพบว่าเชื้อเดี่ยว ~iPseudomonas~i sp. (KLB1) และเชื้อผสมมีการย่อย สลายไขมันสูงสุดเท่ากับ 55.91 และ 60.42 เปอร์เซ็นต์ตามลำดับ จึงนำเชื้อดังกล่าว มาศึกษาอัตราการเขย่าและปริมาณเชื้อเริ่มต้นที่เหมาะสมในการบำบัดน้ำเสีย พบว่า ที่อัตราการเขย่า 250 รอบต่อนาที ทั้งเชื้อเดี่ยวและเชื้อผสม มีประสิทธิภาพการย่อยสลายไขมันและซีโอดีสูงกว่าที่อัตราการเขย่า 150 รอบต่อนาที สำหรับการศึกษาปริมาณเชื้อเริ่มต้นที่เหมาะสมพบว่าเชื้อเดี่ยว 1-2.5 เปอร์เซ็นต์ และเชื้อผสม 5 เปอร์เซ็นต์ มีประสิทธิภาพในการย่อยสลายไขมันสูงสุดเท่ากับ 61.78-65.19 และ 60.42 เปอร์เซ็นต์ตามลำดับจึงเลือกเชื้อเดี่ยวที่ปริมาณเชื้อ เริ่มต้น 1-2.5 เปอร์เซ็นต์ มาศึกษาปริมาณ ซีโอดีเริ่มต้นในการย่อยสลายไขมัน โดยที่ปริมาณซีโอดีเริ่มต้น 4,000 มิลลิกรัมต่อลิตร มีประสิทธิภาพในการย่อย สลายไขมันและซีโอดีได้สูงสุดเท่ากับ 83.46 และ 95.81 เปอร์เซ็นต์ตามลำดับ ในการประยุกต์ใช้บำบัดน้ำเสียจากครัวที่ปนเปื้อนไขมัน ซึ่งมีสภาวะที่ น้ำเสียไหลเข้าและออกจากถังบำบัดเป็นระยะ ๆ โดยใช้เชื้อ ~iPseudomonas~i sp. (KLB1) มาศึกษาสภาวะการให้อากาศและไม่ให้อากาศพบว่าหลังเติมเชื้อเป็นระยะ ๆ ที่ 8 เปอร์เซ็นต์ ในสภาวะที่มีการให้อากาศจะมีประสิทธิภาพในการย่อยสลายไขมัน และกิจกรรมของเอนไซม์ไลเปสสูงสุดเท่ากับ 50.02 เปอร์เซ็นต์ และ 0.76 หน่วยต่อ มิลลิลิตรตามลำดับ อย่างไรก็ตามในสภาวะที่ไม่ให้อากาศเชื้อจุลินทรีย์ไม่สามารถ เจริญเติบโตและผลิตเอนไซม์ไลเปสได้ ส่งผลให้ประสิทธิภาพในการย่อยสลายไขมันต่ำ นอกจากนี้ยังพบว่าสภาวะการให้อากาศในถังบำบัดน้ำเสียจากครัว (ของชุมชน) ตรวจ พบกิจกรรมของเอนไซม์ไลเปสหลังจากเติมเชื้อ ~iPseudomonas~i sp. (KLB1) 8 เปอร์เซ็นต์ หลังจากนั้น กิจกรรมของเอนไซม์ไลเปสจะลดลงและหายไปในที่สุด ที่เป็น เช่นนี้อาจเนื่องมาจากถังบำบัดมีการไหลเข้าและออกของน้ำเสียตามกิจกรรมจากครัวของชุมชน ซึ่งอัตราการเจือจางของน้ำเสียในถังบำบัดสูงกว่าอัตราการเติบโตจำเพาะของจุลินทรีย์ จึงทำให้เกิดสภาวะชะออกของเชื้อ (wash out) ดังนั้นจึงนำระบบทีมีการตรึงเซลล์บน ลูกบอลพลาสติกมาใช้ ซึ่งผลแสดงว่าการตรึงจุลินทรีย์บน ลูกบอลพลาสติกสามารถ เพิ่มประสิทธิภาพของถังบำบัดให้สูงขึ้น สังเกตจากปริมาณไขมันที่มีลักษณะเป็น กรีสเกาะบริเวณผนังด้านในของถังลดลงอย่างมาก โดยไม่จำเป็นต้องเติมจุลินทรีย์ เป็นระยะ ๆ