งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์ที่จะศึกษา วิธีการใช้เมตริกซ์ อิทธิพลตรวจหาเซตย่อยของค่าสังเกตที่มีอิทธิพลต่อการถดถอย ตามที่ Pena และ Yohai (1995) เสนอไว้ รวมทั้งศึกษา ประสิทธิภาพของวิธีการนี้เมื่อมีปัญหาการบดบังอิทธิพลแบบต่างๆ ขั้นตอนในการตรวจหาเซตย่อยมี 2 ขั้นตอน คือขั้นแรกเป็น การระบุเซตย่อยของค่าสังเกตที่คาดว่ามีอิทธิพลโดยพิจารณา ค่าเจาะจง และเวกเตอร์เจาะจงของเมตริกซ์อิทธิพล และ ขั้นที่สองเป็นการทดสอบค่าสังเกตแต่ละค่าในเซตย่อยที่ได้จาก ในขั้นแรกว่ามีอิทธิพลหรือไม่ การระบุเซตย่อยในขั้นตอนแรก ได้เสนอให้พิจารณาเกณฑ์การเลือกค่าเจาะจงของเมตริกซ์ อิทธิพล 2 แบบคือ เกณฑ์อัตราส่วนของค่าเจาะจง และเกณฑ์ ค่าเจาะจงเฉพาะตัว ผลการจำลองแบบโดยใช้เทคนิคมอนติคาร์โล พบว่า ไม่ว่าจะเป็นปัญหาการบดบังอิทธิพลรูปแบบใด เกณฑ์อัตราส่วน ของค่าเจาะจงให้เปอร์เซ็นต์ที่ตรวจพบค่าสังเกตที่มีอิทธิพล สูงกว่าเกณฑ์ค่าเจาะจงเฉพาะตัว เมื่อเกิดป้ญหาการบดบังอิทธิพล พบว่า ปัจจัยหลักที่มี ผลต่อความถูกต้องคือ จำนวนค่าสังเกตและเปอร์เซ็นต์การ ปลอมปน เปอร์เซ็นต์ความถูกต้องโดยทั่วไปสูง 70-90 เปอร์เซ็นต์ เมื่อจำนวนค่าสังเกตมีจำนวนไม่เกิน 40 และเปอร์เซ็นต์การ ปลอมปนไม่เกิน 10 หากจำนวนค่าสังเกตประมาณ 60 และ เปอร์เซ็นต์การปลอมปนประมาณ 15 พบว่าเปอร์เซ็นต์ความ ถูกต้องประมาณ 45-60 เปอร์เซ็นต์ กรณีไม่มีค่าสังเกตที่มีอิทธิพลในชุดข้อมูล พบว่าวิธีนี้มัก จะผิดพลาดคือจะระบุค่าสังเกตที่ไม่มีอิทธิพลว่ามีอิทธิพล โดย เฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีข้อมูลจำนวนไม่มาก สำหรับกรณีมีค่า สังเกตที่มีอิทธิพลแต่ค่านั้นไม่ผิดปกติ เปอร์เซ็นต์ที่ตรวจ พบค่าสังเกตที่มีอิทธิพลจะต่ำมากใกล้ 0 อย่างไรก็ตาม ถือได้ว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ไม่เอนเอียง เนื่องจากโอกาสที่จะ ระบุว่าค่าสังเกตมีอิทธิพล เมื่อค่าสังเกตนั้นไม่มีอิทธิพล จะน้อยกว่าโอกาสที่จะระบุว่าค่าสังเกตมีอิทธิพล เมื่อค่า สังเกตนั้นมีอิทธิพลจริง