การศึกษากรรมวิธีการผลิตสารให้ความขุ่นจากกากส้มเขียวหวานสด โดยวิธีการใช้เอนไซม์ เพคติเนส ปริมาณร้อยละ 0.25 0.50 และ 0.75 เป็นเวลา 30 นาที ยับยั้งกิจกรรมของเอนไซม์ ที่ 82-85 องศาเซลเซียส 15 นาที ทำแห้งด้วยเครื่องทำแห้งแบบลูกกลิ้ง ที่ 125 องศาเซลเซียส แล้วบดให้เป็นผง เปรียบเทียบกับผลิตโดยการฟอสโฟรีเลชันกับโซเดียมไตรโพลีฟอสเฟตและ โซเดียมไตรเมตาฟอสเฟต เข้มข้นร้อยละ 0.4 ที่ pH 5 7 และ 9 อุณหภูมิ 60-70 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 1 ชั่วโมง ทำแห้งและบดเป็นผงเช่นเดียวกัน เมื่อนำสารให้ความขุ่นที่ผลิตได้มาทดสอบ เติมลงในน้ำสับปะรดในสภาวะต่างๆ กันคือน้ำสับปะรดเข้มข้น 13 องศาบริกซ์ ที่ pH 2.5 3.0 และ 3.6 และที่ pH 3.6 สภาวะที่มีปริมาณของแข็งที่ละลายได้ทั้งหมดเป็น 13 26 และ 40 องศาบริกซ์ รวมทั้งทดสอบในน้ำเกลือที่มีความเข้มข้นร้อยละ 0.25 0.50 0.75 และ 1.00 การเติมสารให้ความขุ่นปริมาณร้อยละ 0.75 แล้วให้ความร้อนที่ 60-64 องศาเซลเซียส 30 นาที จะให้สภาวะที่ดีที่สุดโดยเฉพาะกับสารให้ความขุ่นที่ผลิตโดยวิธีการฟอสโฟรีเลชันที่ pH 5 ซึ่งให้ลักษณะความขุ่นที่เหมาะสมที่สุดในทุกๆ ระดับความเข้มข้นของน้ำสับปะรดที่ทดลอง รวมทั้งทุกระดับของ pH น้ำสับปะรดและทุกระดับความเข้มข้นของน้ำเกลือ โดยสารให้ความขุ่น ที่ผลิตจากวิธีนี้ให้ค่าการดูดกลืนแสงสูงที่สุดคือ 1.30 ค่าความหนืดเท่ากับ 3.24 เซนติพอยซ์ สำหรับในน้ำสับปะรดที่มีปริมาณของแข็งที่ละลายได้ทั้งหมดเท่ากับ 13 องศาบริกซ์ และ pH 3.6 แต่สารประกอบฟอสเฟตทั้งสองชนิดให้ผลการทดลองไม่แตกต่างกัน และศึกษาการเก็บรักษาที่ อุณหภูมิ 4 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 5 สัปดาห์ พบว่าในน้ำสับปะรดที่เติมสารให้ความขุ่น เหล่านี้ทำให้ค่าการดูดกลืนแสงเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย