การศึกษาวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำการประเมิน ความเสี่ยงต่อสุขภาพในการบริโภคปลาจากแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งมีสารป้องกันและกำจัดศัตรูพืชกลุ่มออร์กาโนคลอรีนตกค้าง บริเวณชุมชนบางกระเบื้องซึ่งดำเนินงานตามขั้นตอนของ NRC โดยทำการศึกษาทบทวนความเป็นอันตรายของสารและผลตอบ สนองต่อสุขภาพเพื่อนำมาเป็นข้อมูลเปรียบเทียบในการประเมิน ความเสี่ยงของประชาชนผู้ได้รับสัมผัสสารป้องกันและกำจัด ศัตรูพืชฯ ตกค้าง ได้แก่ กลุ่มอนุพันธ์ของคลอริเนเตคอีเทน (ดีดีที ดีดีดี และดีดีอี) กลุ่มไซโคลนไดอีน (เอนดริน อัลดริน ดีลดริน เฮพตาคลอร์และเฮพตาคลอร์อีพอกไซด์) และกลุ่ม เฮกซาคลอโรไซโคลเฮกเซน (อัลฟา-, เบตา-, แกมมา-, และเดลตา-เอชซีเอช) โดยทำการเก็บรวบรวมปลา 4 ครั้ง ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนธันวาคม พ.ศ.2540 คิดเป็นปลา จำนวน 244 ตัว 29 ชนิด 44 ตัวอย่าง เพื่อนำมาตรวจวิเคราะห์ หาปริมาณสารป้องกันและกำจัดศัตรูพืชฯ ตกค้างในปลาด้วยเครื่อง แก๊สโครมาโตกราฟ ปริมาณสารป้องกันและกำจัดศัตรูพืชกลุ่มออร์กาโนคลอรีน ตกค้างในปลาเฉลี่ย เท่ากับ 0.0099 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม โดย พบการตกค้างของกลุ่มอนุพันธ์ของคลอริเนเตทอีเทน กลุ่มไซโคล ไดอีน และกลุ่มเฮกซาคลอโรไซโคลเฮกเซน มีปริมาณเท่ากับ 0.0068, 0.0019, 0.0011 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ตามลำดับ คิดเป็นปริมาณการได้รับสัมผัสสารป้องกันและกำจัดศัตรูพืชกลุ่ม ออร์แกนโนคลอรีนตกค้างในปลาจากการบริโภคตลอดช่วงชีวิต ทั้งสิ้นเท่ากับ 2.33E-06 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัมต่อวัน โดย ปริมาณการได้รับสัมผัสสารกลุ่มอนุพันธ์ของคลอริเนเตทอีเทน กลุ่มไซโคลไดอีน และสารกลุ่มเฮกซาคลอโรไซโคลเฮกเซน เท่ากับ 1.6E-06, 4.72E-07 และ 2.59E-06 มิลลิกรัม ต่อกิโลกรัมต่อวัน ตามลำดับ จากผลการประเมินการได้รับสัมผัสสารคิดเป็นอัตรา ความเสี่ยงของร่างกายต่อสารที่ไม่ใช่สารก่อมะเร็งมีค่าเท่ากับ 0.0059 ซึ่งต่ำกว่าค่ามาตรฐานของ USEPA แต่อย่างไรก็ตาม ความเสี่ยงของร่างกายต่อสารก่อมะเร็ง มีค่าเท่ากับ 5.68E-06 ซึ่งอาจก่อให้เกิดมะเร็งประมาณ 5.68 คนจากประชากร 1 ล้านคน หากได้รับสัมผัสสารดังกล่าวเข้าสู่ร่างกายตลอดชั่วชีวิต ซึ่งมี ค่าสูงกว่ามาตรฐานการยอมรับของ USEPA ที่กำหนดไว้ไม่เกิน 1E-06 หรือ 1 คนจากประชากร 1 ล้านคน นอกจากนี้ยังพบว่า กลุ่มไซโคลไดอีนมีค่าความเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งสูงกว่ากลุ่มอื่นๆ โดยความเสี่ยงของร่างกายในการเกิดมะเร็งต่อสารกลุ่มอนุพันธ์ ของคลอริเนเตทอีเทน กลุ่มไซโคลไดอีน และกลุ่มเฮกซาคลอโร ไซโคลเฮกเซน คิดเป็นค่าความเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งเท่ากับ 4.81E-07, 4.57E-06 และ 6.33E-07 ตามลำดับ ซึ่งหาก พิจารณาโดยละเอียดแล้วพบว่าสารกลุ่มไซโคลไดอีนมีอิทธิพลใน การเกิดมะเร็งมากกว่าสารกลุ่มอื่นๆ เนื่องจากสารกลุ่มนี้มี ศักยภาพในการก่อให้เกิดมะเร็งสูงกว่ากลุ่มอื่นๆ ถึงแม้ว่า จะมีปริมาณการได้รับสัมผัสต่ำกว่าสารกลุ่มอนุพันธ์ของ คลอริเนเตทอีเทนก็ตาม ดังนั้น ศักยภาพในการก่อให้เกิดมะเร็ง ของสารจึงเป็นเหตุให้เกิดอัตราความเสี่ยงอันตรายต่อการเกิด มะเร็งมากกว่าปริมาณการได้รับสัมผัสในชุมชนดังกล่าว