ในการศึกษาได้นำเทคโนโลยีระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์มาใช้ เพื่อตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงของการใช้ประโยชน์ที่ดินป่าไม้ และกำหนดพื้นที่เสี่ยงต่อการถูกบุกรุก บริเวณเขตรักษาพันธุ์ สัตว์ป่าห้วยขาแข้งและพื้นที่แนวกันชนรัศมี 2 กิโลเมตร ซึ่ง ทำให้ทราบถึงลักษณะการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดิน แต่ละประเภทที่อาจจะส่งผลกระทบต่อสัตว์ป่าและปัจจัยที่จำเป็น ต่อการดำรงชีพของสัตว์ป่า และสามารถนำไปเป็นข้อมูลพื้นฐาน เพื่อเป็นแนวทางในการวางแผนการจัดการทรัพยากรป่าไม้ภาย ในพื้นที่ ผลการศึกษาสภาพการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดิน ภายในพื้นที่ศึกษา ในช่วงระยะเวลา 22 ปี (พ.ศ.2516-2538) ซึ่งได้จำแนกประเภทการใช้ประโยชน์ที่ดินออกเป็น 6 ประเภท คือ พื้นที่ป่าไม้, พื้นที่เกษตรกรรม, พื้นที่อยู่อาศัย, พื้นที่ทุ่งหญ้า, พื้นที่แหล่งน้ำ และพื้นที่อื่นๆ (ไร่ร้างและไร่เลื่อนลอย) พบว่า พื้นที่ป่าไม้มีการเปลี่ยนแปลงจาก 3,188.012 กม.(2) ในปี พ.ศ.2516 เหลือ 3,063.591 กม.(2) ในปี พ.ศ.2538 โดยมีพื้นที่ลดลง 124.421 กม.(2) ซึ่งส่วนใหญ่จะเปลี่ยน สภาพไปเป็นพื้นที่อื่นๆ, พื้นที่เกษตรกรรม, พื้นที่แหล่งน้ำ, พื้นที่อยู่อาศัย และพื้นที่ทุ่งหญ้า ตามลำดับ ส่วนการใช้ประโยชน์ ที่ดินประเภทที่เหลือ คือ พื้นที่เกษตรกรรม, พื้นที่อยู่อาศัย, พื้นที่ทุ่งหญ้า, พื้นที่แหล่งน้ำ และพื้นที่อื่นๆ พบว่ามีการเปลี่ยน แปลงเพิ่มขึ้น 16.258 กม.(2), 0.795 กม.(2), 0.226 กม.(2), 5.047 กม.(2) และ 102.096 กม.(2) ตามลำดับ ผลการกำหนดพื้นที่ป่าที่เสี่ยงต่อการถูกบุกรุกภายในพื้นที่ ศึกษา โดยอาศัยปัจจัยที่สำคัญ คือ ความสูงจากระดับน้ำทะเล, ชั้นความลาดชัน, ลักษณะธรณีวิทยา, ลักษณะปฐพีวิทยา, ตำแหน่ง หมู่บ้าน และเส้นทางถนน ในการวิเคราะห์หาความเสี่ยงต่อการ ถูกบุกรุกของพื้นที่ป่า พบว่าพื้นที่ป่าที่เสี่ยงต่อการถูกบุกรุกใน ระดับสูง, ปานกลาง และต่ำ มีเนื้อที่ประมาณ 25.188 กม.(2), 291.313 กม.(2) และ 2,748.688 กม.(2) หรือร้อยละ 0.822, 9.504 และ 89.674 ของพื้นที่ป่าทั้งหมด