การประเมินค่าปริมาณตะกอนแขวนลอยและน้ำท่าโดยใช้แบบจำลอง AGNPS ได้กำหนดพื้นที่ ศึกษาเป็นบริเวณสถานีวิจัยเพื่อรักษาต้นน้ำน่าน อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน ระหว่างเดือน เมษายน พ.ศ. 2538 ถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2539 จากฝนที่ตกเป็นรายสตอร์มจำนวน 23 สตอร์ม ทั้ง นี้ได้เลือกศึกษาในพื้นที่ลุ่มน้ำย่อยจำนวน 2 ลุ่มน้ำ คือ ลุ่มน้ำห้วยเลียงตาย (ป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง และป่าดิบแล้ง) และลุ่มน้ำห้วยวังปอ (ป่าปลูกผสมกับป่าเต็งรัง ป่าเบญจพรรณ และป่าดิบแล้ง) เนื่องจากเป็นบริเวณพื้นที่ซึ่งมีเขื่อนวัดน้ำติดตั้งอยู่ ดำเนินการเก็บ ข้อมูลปริมาณตะกอบแขวนลอยและน้ำท่าที่วัดได้จากเขื่อนวัดน้ำพร้อมทั้งศึกษารวบรวมข้อมูล เบื้องต้นและวิเคราะห์หาค่าพารามิเตอร์ สำหรับประเมินค่าปริมาณตะกอนแขวนลอยและน้ำท่าจาก ฝนรายสตอร์มโดยใช้แบบจำลองดังกล่าว จากผลการศึกษาพบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณตะกอนแขวนลอยที่ประเมินจากแบบจำลอง กับปริมาณตะกอนแขวนลอยที่ตรวจวัดได้จากเขื่อนวัดน้ำพื้นที่ลุ่มน้ำย่อยห้วยเลียงตายมีความ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญในทางสถิติ และสำหรับพื้นที่ลุ่มน้ำย่อยห้วยวังปอพบว่า มีความ สัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญในทางสถิติ แต่ค่าสัมประสิทธิ์ของสหสัมพันธ์ที่วิเคราะห์ได้ อยู่ในระดับค่อนข้างต่ำ เมื่อปรับค่าพารามิเตอร์จากแบบจำลอง คือ ค่าดัชนีความคงทนต่อการ ถูกชะล้างพังทลายของดิน (K) และค่าหมายเลขเส้นโค้งเพื่อประเมินการไหลออกของน้ำท่า (CN) ปรากฎว่าความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณตะกอนแขวนลอยที่ประเมินจากแบบจำลองกับที่วัดได้จาก เขื่อนวัดน้ำมีค่าสัมประสิทธิ์ของสหสัมพันธ์เพิ่มสูงขึ้นเพียงเล็กน้อย และยังคงมีความ สัมพันธ์ในระดับต่ำ เมื่อพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณน้ำท่าที่ประเมินได้จากแบบ จำลองกับปริมาณน้ำท่าที่ตรวจวัดได้จากเขื่อนวัดน้ำของพื้นที่ลุ่มน้ำย่อยห้วยเลียงตายและ ลุ่มน้ำห้วยวังปอ พบว่ามีความสัมพันธ์ไปในทางเดียวกันอย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางในทางสถิติ โดยมีค่าสัมประสิทธิ์ของสหสัมพันธ์ค่อนข้างสูง และเมื่อทดลองปรับค่าพารามิเตอร์ในแบบจำลอง เช่นเดียวกันกับปริมาณตะกอนแขวนลอย ปรากฎว่าปริมาณน้ำท่าที่ประเมินจากแบบจำลองกับที่ ตรวจวัดได้จากเขื่อนวัดน้ำยิ่งมีค่าความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น