ภาษีอากรที่ดีควรเป็นระบบภาษีทางตรง ซึ่งคือ ภาษีที่ เก็บจากฐานรายได้ ซึ่งทำให้ภาระของผู้เสียภาษีเข้าถึงระดับ ความสามารถในการเสียภาษีที่ยุติธรรมมากที่สุด วัตถุประสงค์หลักของการศึกษาครั้งนี้เพื่อศึกษาถึงการ เปลี่ยนแปลงโครงสร้างภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา และการรับ ภาระภาษีที่แท้จริง ระหว่างผู้มีเงินได้ตามมาตรา 40(1) และผู้มีเงินได้ทุกประเภทรวมกันทั้ง 4 สถานภาพ คือผู้มีเงินได้ ในสถานภาพโสด คู่สมรสไม่มีเงินได้ คู่สมรสมีเงินได้รวมคำนวณ ภาษี คู่สมรสมีเงินได้แยกคำนวณภาษี แยกยื่นแบบโดยใช้อัตราส่วน 2 อัตราส่วน คือ อัตราภาษีที่แท้จริง อัตราส่วนลดต่อเงินได้ พึงประเมิน โดยใช้ข้อมูลทุติยภูมิ เฉพาะในเขตกรุงเทพมหานคร ปี พ.ศ.2537 ผลการศึกษา รัฐบาลได้มีการปรับปรุงโครงสร้างภาษี เงินได้บุคคลธรรมดา เพื่อสนับสนุนความเป็นธรรมดังกล่าวอยู่ หลายครั้ง ในส่วนของการรับภาระภาษีที่แท้จริงพบว่าผู้มีเงินได้ ตามมาตรา 40(1) และผู้มีเงินได้ทุกประเภทรวมกัน (ทั้ง 4 สถานภาพ) เมื่อระดับรายได้สูงขึ้นมีการรับภาระภาษีที่แท้จริง มากขึ้นตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบระหว่างผู้มีเงินได้ใน สถานภาพโสด และคู่สมรสไม่มีเงินได้ พบว่าผู้มีเงินได้ใน สถานภาพโสดรับภาระภาษีที่แท้จริงมากกว่า เมื่อเปรียบเทียบ ระหว่างผู้มีเงินได้ในสถานภาพคู่สมรสมีเงินได้รวมคำนวณภาษี และคู่สมรสมีเงินได้แยกคำนวณภาษี พบว่าผู้มีเงินได้รวมคำนวณ ภาษีรับภาระภาษีที่แท้จริงน้อยกว่า และเมื่อทำการเปรียบเทียบ การรับภาระภาษีที่แท้จริงระหว่างผู้มีเงินได้ตามมาตรา 40(1) และผู้มีเงินได้ทุกประเภทรวมกัน พบว่าผู้มีเงินได้ทุกประเภท รวมกันรับภาระภาษีที่แท้จริงน้อยกว่าทั้ง 4 สถานภาพ