งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาเปรียบเทียบสมการพยากรณ์เมื่อ ตัวแปรอิสระมีความสัมพันธ์กัน โดยใช้วิธีวิเคราะห์ความถดถอย แบบริดจ์ วิธีวิเคราะห์ความถดถอยองค์ประกอบหลัก และวิธี วิเคราะห์ความถดถอยลาเทนรูทธ์ เกณฑ์การเปรียบเทียบที่ใช้คือ ค่าอัตราส่วนของค่าเฉลี่ยของค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนกำลังสอง เมื่อความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงแบบปกติที่มี (...) = 1, C.V. = 5%, 10% และ 15% และแบบลอกนอร์มอลที่มี (...) = 1, C.V. = 22%, 59% และ 100% และค่าสัมประสิทธิ์ความ ถดถอยจากค่าเวกเตอร์เจาะจงที่สอดคล้องกับค่าเจาะจงที่มาก สุดและน้อยสุด โดยที่กำหนดจำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 5, 7 และ 9 ขนาดตัวอย่างเท่ากับ 20, 50 และ 70 และระดับ ความสัมพันธ์ 3 ระดับคือ ระดับสูง ปานกลาง และต่ำ ในการ วิจัยได้ทำการจำลองเหตุการณ์ต่างๆ ด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์ โดยเทคนิคมอนติคาร์โลและทำซ้ำ 1,000 ครั้งในแต่ละสถานการณ์ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. กรณีความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงแบบปกติ พบว่า วิธีริดจ์ (HBK) ให้ผลดีกว่าในทุกกรณี ยกเว้น เมื่อใช้ค่า สัมประสิทธิ์ความถดถอยคือค่าเวกเตอร์เจาะจงที่สอดคล้อง กับค่าเจาะจงที่น้อยสุด เมื่อระดับสัมประสิทธิ์ความผันแปรสูงขึ้น วิธีลาเทนรูทธ์ ให้ผลดีกว่า 2. กรณีความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงแบบลอกนอร์มอล พบว่า เมื่อใช้ค่าสัมประสิทธิ์ความถดถอยคือค่าเวกเตอร์เจาะจง ที่สอดคล้องกับค่าเจาะจงที่มากสุด ในระดับความสัมพันธ์สูงและต่ำ วิธีวิเคราะห์องค์ประกอบหลักให้ผลดีกว่าทุกกรณี แต่ในระดับความ สัมพันธ์ปานกลาง วิธีริดจ์ (HKB) ให้ผลดีกว่า และเมื่อใช้ค่า สัมประสิทธิ์ความถดถอยคือค่าเวกเตอร์เจาะจงที่สอดคล้องกับ ค่าเจาะจงที่น้อยที่สุด เมื่อระดับ C.V.ต่ำ วิธีลาเทนรูทธ์ให้ผล ดีกว่า แต่เมื่อระดับ C.V.สูงขึ้น วิธีริดจ์ (HKB) ให้ผลดีกว่า ค่าเฉลี่ยของค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนกำลังสองแปรผัน ตามจำนวนตัวแปรอิสระและระดับ C.V. แต่แปรผกผันกับขนาด ตัวอย่าง