การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผล และหาค่า ความแตกต่างของการฝึกกระโดดเท้าเดี่ยวในระดับความหนัก ต่างกัน ที่มีต่อความเร็วในการวิ่ง 200 เมตร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นนักศึกษา ชายชั้นปีที่ 1 วิชาเอกพลศึกษา วิทยาลัยพลศึกษาจังหวัด ยะลา มีอายุระหว่าง 18 - 19 ปี จำนวน 60 คน แบ่งกลุ่ม ตัวอย่างออกเป็น 4 กลุ่ม ๆ ละ 15 คน คือ กลุ่มควบคุมฝึก วิ่งระยะสั้นเพียงอย่างเดียว กลุ่มทดลองที่ 1 ฝึกวิ่งระยะ สั้นควบคู่กับการฝึกกระโดดเท้าเดี่ยวในระดับความหนัก 70 เปอร์เซ็นต์ของเวลาที่สามารถกระโดดได้เร็วที่สุดในระยะ ทาง 20 เมตร กลุ่มทดลองที่ 2 ฝึกวิ่งระยะสั้นควบคู่กับ การฝึกกระโดดเท้าเดี่ยวในระดับความหนัก 80 เปอร์เซ็นต์ ของเวลาที่สามารถกระโดดได้เร็วที่สุดในระยะทาง 20 เมตร และกลุ่มทดลองที่ 3 ฝึกวิ่งระยะสั้นควบคู่กับการฝึกกระโดด เท้าเดี่ยวในระดับความหนัก 90 เปอร์เซ็นต์ของเวลาที่ สามารถกระโดดได้เร็วที่สุดในระยะทาง 20 เมตร โดยทำการ ฝึกเป็นเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 วัน คือ วันจันทร์ วันพุธ และวันศุกร์ ตั้งแต่เวลา 16.30 - 18.30 น. และ ทดสอบเวลาในการวิ่ง 200 เมตรของกลุ่มตัวอย่างทั้ง 4 กลุ่ม ก่อนการฝึกและหลังการฝึกทุกช่วง 2 สัปดาห์ สถิติที่ใช้ใน การวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย (X(-)) ส่วนเบี่ยเบน มาตรฐาน (S.D.) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (one-way analysis of variance : ANOVA) การเปรียบเทียบภายหลัง การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว โดยใช้วิธีของ Tukey ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างทั้ง 4 กลุ่ม มีความเร็วในการวิ่ง 200 เมตร ดีขึ้นกว่าก่อนการ ทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 สำหรับกลุ่มฝึก วิ่งระยะสั้นเพียวอย่างเดียว และกลุ่มฝึกวิ่งระยะสั้น ควบคู่กับการฝึกกระโดดเท้าเดี่ยวในระดับความหนัก 90 เปอร์เซ็นต์ มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 ส่วนกลุ่มทดลองทั้ง 3 กลุ่มไม่มีความแตกต่าง กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05