ที่ดินเพื่อการเกษตรเป็นปัจจัยสำคัญประการหนึ่งสำ หรับการเพาะปลูกของประเทศ ในอดีตที่ผ่านมาที่ดินสำหรับการ เพาะปลูกในภาคกลางของประเทศไทยลดลงและหายากมากขึ้น อัน เป็นผลมากจากการนำไปใช้ประโยชน์เพื่อจุดประสงค์อื่นมาก ขึ้นได้แก่ การค้าและการพัฒนาอุตสาหกรรม การพิจารณาแผนการ ใช้ที่ดินที่เหมาะสมสำหรับการเพาะปลูกในภาคกลาง จะทำให้ เกิดประสิทธิภาพการจัดสรรที่ดินการเกษตรที่มีอยู่จำกัด ดังนั้นวัตถุประสงค์หลักของการศึกษานี้ก็เพื่อวิเคราะห์หา แผนการใช้ที่ดินเพื่อการเพาะปลูกที่เหมาะสมของภาคกลาง และ ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงปัจจัยที่ดินต่อแบบแผนการเพาะ ปลูกที่เหมาะสม การวิเคราะห์ใช้แบบจำลอง Linear Programming และ Separable Programming เพื่อหาแผนการใช้ที่ดินเพื่อการ เพาะปลูกที่เหมาะสม จากการวิเคราะห์เสนอแนะให้ผลิตข้าว 6.641 ล้านตัน หรือ 15.477 ล้านไร่ ในจำนวนข้าวทั้งหมดนี้ ประกอบด้วยข้าวนาปีซึ่งปลูกในเขตที่นาอาศัยชลประทานและ เขตที่นาอาศัยน้ำฝนและข้าวนาปรัง ซึ่งปลูกในเขตที่นาอาศัย น้ำฝน การเพาะปลูกพืชไร่นั้นแผนการใช้ที่ดินเพื่อการเพาะ ปลูกที่เหมาะสม เสนอแนะให้เพาะปลูกถั่วเหลืองฤดูแล้งใน เขตที่นาอาศัยน้ำผน 1.016 ล้านไร่ สำหรับเขตพืชไร่อาศัย น้ำฝนเสนอแนะให้ผลิตข้าวโพดปลายฤดูฝน มันสำปะหลังและฝ้าย เป็นจำนวน 2.008 0.526 และ 0.392 ล้านไร่ตามลำดับ นอกจากนี้ยังได้แนะนำให้ผลิตอ้อย ถั่วเขียวปลายฤดูฝน และ ถั่วลิสงฤดูแล้ง ในเขตพืชไร่อาศัยชลประทาน เป็นจำนวน 0.071 0.216 และ 0.107 ล้านไร่ตามลำดับ ผลของการวิเคราะห์ แผนการใช้ที่ดินเพื่อการเพาะปลูกที่เหมาะสมโดยลดจำนวนข้อ จำกัดปัจจัยที่ดิน พบว่ามีผลกระทบต่อการเพาะปลูกพืชบาง ชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ข้าวนาปี ข้าวนาปรัง