การศึกษานิเวศวิทยาของกระทิง ได้ดำเนินการในเขตรักษา พันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จัวหวัดอุทัยธานี และเขตรักษาพันธุ์ สัตว์ป่าคลองแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ระหว่าง พ.ศ. 2537-2539 กระทิงอาศัยอยู่ในสังคมพืชหลายรูปแบบ ซึ่งสัมพันธ์กับปัจจัย ต่าง ๆ ที่จำเป็นต่อการดำรงชีพของตัวเอง ถิ่นอาศัยที่มีค่า คะแนนความเหมาะสมสูงสุด 3 ประเภท ของแต่ละพื้นที่ ในพื้นที่ ป่าห้วยขาแข้ง ได้แก่ ป่าเบญจพรรณในบริเวณหุบเขา ป่าดงดิบ แล้งริมฝั่งห้วย ป่าดงดิบแล้งบนที่ลาดชัน และพบกระทิงกระจาย ตามความสูงตั้งแต่ 180-1500 ม. รทก. ในพื้นที่ป่าคลองแสง ได้แก่ ป่าดงดิบชื้นในบริเวณหุบเขา ป่าเบญจพรรณชื้น และสังคม อินทนิล มีใช้พื้นที่ระดับความสูงตั้งแต่ 64-85 ถึง 650 ม. กระทิงในพื้นที่ป่าห้วยขาแข้งใช้พืชอาหารไม่น้อยกว่า 169 ชนิด ในขณะที่ กระทิงป่าคลองแสงใช้พืชอาหารไม่น้อยกว่า 76 ชนิด แหล่งน้ำในป่าคลองแสง มิได้จำกัดการกระจายของประชากรในฤดู แล้ง และพฤติกรรมการใช้ดินโป่งของประชากรในสองพื้นที่แตกต่าง กัน คือ กระทิงในป่าคลองแสงไม่ใช้ดินโป่ง แนวโน้มประชากรของกระทิงและวัวแดง (Bos javanicus d Alton) ในป่าห้วยขาแข้ง เมื่อปี 2537 มีความหนาแน่น 0.54(+,-) 0.37 ตัวต่อ ตร.กม. และเมื่อปี 2539 มีความหนาแน่น 0.97 ตัวต่อ ตร.กม. ขนาดสมาชิกของฝูงกระทิงเฉลี่ย 8.15 ตัว (พิสัย 24-42 N = 40 ฝูง, S.D. = 6.23) โครงสร้างฝูงจำแนกโดยใช้รอย ทางเดินและขนาดที่นอนประกอบด้วย ตัวโตเต็มวัย : ใกล้โตเต็มวัย : ลูกขนาดใหญ่ : ลูกขนาดเล็ก มีอัตราส่วน 6 : 3.75 : 4 : 1 ขณะที่กระทิงในป่าคลองแสง เมื่อปี 2537 และ 2538 มีความหนา แน่น 2.68 และ 2.98 ตัวต่อ ตร.กม. ขนาดสมาชิกฝูงเฉลี่ย 6.55 ตัว (พิสัย 2-13, N = 7 ฝูง, S.D. = 3.53) โครงสร้างฝูง ประกอบด้วย ตัวโตเต็มวัย : ใกล้โตเต็มวัย : ลูกขนาดใหญ่ : ลูกขนาดเล็ก มีอัตราส่วน 3.75 : 0.25 : 1 : 1 กระทิงทั้งสองพื้นที่ใช้พื้นที่อาศัยร่วมกับสัตว์เลี้ยง ลูกด้วยนมขนาดใหญ่ เช่น ช้าง วัวแดง และกวาง โมเดลที่มีความ เหมาะสมด้านปัจจัย แวดล้อมสำหรับกระทิงในป่าห้วยขาแข้ง คือ g(x) = - 4.9188 - 0.00105 (ระยะห่างจากแหล่งน้ำถาวร) + 0.00062 (ระยะห่างจากคน) + 0.00448 (ระดับความสูง) เสือโคร่ง และหมาใน (Cuon alpinus) ZPallas) เป็นสัตว์ผู้ล่าที่สำคัญ ขณะที่การคุกคามจากมนุษย์ในสองพื้นที่ คือ การลักลอบล่า และ การรบกวนต่าง ๆ ข้อเสนอแนะสำหรับการจัดการกระทิงในพื้นที่เขตรักษา พันธุ์สัตว์ป่าทั้งสองแห่ง ได้แก่ การเผาแบบควบคุมเพื่อสร้าง พืชอาหาร การลดปริมาณเชื้อเพลิงในป่าประเภทผลัดใบ การปรับ ปรุงแหล่งน้ำ การติดตามการเปลี่ยนแปลงในประชากร และการเผยแพร่ ความรู้ด้านธรรมชาติศึกษาแก่ราษฎรในท้องถิ่น