การศึกษาเปรียบเทียบความหลากหลายของพืชพรรณในครั้งนี้ มุ่งเน้นทำการศึกษาใน 2 ชนเผ่า ได้แก่ เผ่ากะเหรี่ยง และ เผ่าลีซอ ตำบลป่าแป๋ อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ ใน 2 พื้นที่หลัก ได้แก่ พื้นที่ไร่ร้างของชาวเขาในชั้นอายุต่าง ๆ และพื้นที่ป่าดิบเขาธรรมชาติที่มีขอบเขตของพรรณไม้ 3 ระดับ คือ ไม้ใหญ่ (trees) ไม้หนุ่ม (saplings) ลูกไม้ และไม้พื้น ล่าง (seedlings and undergrowths) โดยพิจารณาความแตกต่าง ขององค์ประกอบทางนิเวศวิทยา ในลักษณะเชิงโครงสร้างของพรรณไม้, ไม้เด่นที่ปรากฎซึ่งเป็นสังคมพืชเดิมของป่าดิบเขา, ความหนาแน่น ของพรรณพืช, การกระจายความถี่ของชั้นขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง และความหลากหลายของจำนวนชนิดพันธุ์ประกอบกับคุณค่าใน 3 ลักษณะ คือ เชิงเศรษฐกิจ เชิงพาณิชย์ และคุณค่าทางระบบนิเวศ ผลการศึกษาปรากฎอย่างเห็นได้ชัดถึงความแตกต่างในด้าน โครงสร้างที่สำคัญ คือความหลากหลายของพรรณพืชในพื้นที่ไร่ร้าง ชั้นอายุต่าง ๆ ระหว่างเผ่ากะเหรี่ยงและลีซอ ซึ่งความแตกต่าง นี้ได้สะท้อนกลับให้เห็นถึงลักษณะการใช้พื้นที่ที่แตกต่างกัน โดย กะเหรี่ยงมีการใช้ประโยชน์ที่ดินในเชิงอนุรักษ์ และการทิ้ง ร้างพื้นที่เป็นไปในลักษณะให้โอกาสพรรณไม้ในการฟื้นตัว ส่วน ลีซอเน้นการใช้ประโยชน์ที่ดินในเชิงเศรษฐกิจ ซึ่งส่งผลต่อ ความหลากหลายของพรรณพืชในทิศทางที่ต้องใช้เวลาในการคืนกลับ สู่สภาพธรรมชาติ เมื่อพิจารณาด้วยค่าดรรชนีความหลากหลายทั้ง 3 วิธี ได้แก่ วิธี Fishers index, Shannon-Wieners index และ Simpsons index จะแสดงผลที่ไม่แตกต่างกันในลักษณะแนว โน้มที่พรรณไม้นั้นสามารถคืนสู่สภาพธรรมชาติ แต่แตกต่างกัน โดยระยะเวลาของการทดแทนของพรรณไม้ในการกลับคืนสภาพป่าดิบเขา ธรรมชาติดังเดิม และการแสดงออกของนัยความแตกต่างที่ปรากฎของ 2 ชนเผ่านี้ ยังบ่งบอกถึงปรัชญาการคิด การใช้ประโยชน์ ที่มี ผลในเชิงการจัดการทรัพยากรในสถานการณ์ปัจจุบัน ซึ่งหลาย ๆ ฝ่ายจำเป็นต้องทำความเข้าใจอย่างยิ่ง