การศึกษาการย่อยสลายของซากใบไผ่และใบรังในป่าผสมผลัด ใบและราที่ย่อยสลาย ได้ทำการศึกษาโดยวิธีใช้ถุงตาข่ายใส่ ใบพืชแห้ง ณ สถานีวิจัยต้นน้ำแม่กลอง อ.ทองผาภูมิ จ.กาญจน บุรี โดยการชั่งหาน้ำหนักอบแห้งของซากใบที่เหลืออยู่ในถุง ทดลองทุก ๆ เดือน เป็นเวลา 12 เดือน และสุ่มตัวอย่างซาก ใบแห้งที่เก็บมาจากพื้นป่าเมื่อเริ่มต้นการทดลอง และที่ เหลืออยู่ในถุงทดลองทุกระยะ 3 เดือนมาวิเคราะห์หาปริมาณ ธาตุอาหารทำการศึกษาชนิดและจำนวนราทั้งหมดบนซากใบแห้งที่ เก็บมาจากพื้นป่า และบนซากใบที่เหลืออยู่ในถุงทดลองทุกระยะ 6 เดือน โดยการแยกราด้วยวิธี dilution plate ผลการศึกษาพบว่า ซากใบรังย่อยสลายเร็วกว่าซากใบไผ่ กล่าวคือซากใบรังมีอัตราการย่อยสลาย เท่ากับ 95.14% ต่อปี และซากใบไผ่ เท่ากับ 85.03% ต่อปี ค่าคงที่ของการย่อยสลาย (k) ของซากใบรัง และใบไผ่เท่ากับ 3.03 และ 1.90 ตามลำดับ น้ำหนักแห้งของซากใบทั้งสองที่สูญหายไปในแต่ละเดือนมีความ สัมพันธ์ไปในทิศทางเดียวกันกับอุณหภูมิ ความชื้นสัมพัทธ์ และปริมาณน้ำฝนในพื้นที่ ความเข้มข้นของธาตุ N และ Ca ในซากใบทั้ง 2 ชนิด ค่อน ข้างคงที่ในระยะแรกของการย่อยสลายและเพิ่มขึ้นในระยะหลัง ในขณะที่ความเข้มข้นของธาตุ P, K และ Mg มีแนวโน้มลดลง เมื่อระยะเวลาของการย่อยสลายเพิ่มขึ้น ปริมาณธาตุอาหารซึ่ง คิดเป็นเปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักแห้งของซากในซากใบไผ่และใบรังแห้ง ที่เก็บมาจากพื้นป่า เรียงสำดับจากมากไปหาน้อยได้ดังนี้ ซากใบไผ่ K > Ca > N > Mg > P และซากใบรัง K > N > Ca > Mg > P ลำดับความมากน้อยของธาตุอาหารในซากใบทั้งสองยังคง เดิมเมื่อสิ้นสุดการทดลอง ปริมาณธาตุ N, P, K, Ca และ Mg ที่สูญเสียไปจากซากใบไผ่ต่อปี มีค่าเท่ากับ 0.561, 0.051, 1.031, 0.638 และ 0.202% ตามลำดับ และจากซากใบรังมีค่า เท่ากับ 0.773, 0.060, 1.039, 0.366 และ 0.119% ตามลำดับ ราผู้ย่อยสลายที่พบบนซากใบทั้งสองมีทั้งสิ้น 42 ชนิด พบราสกุล Aspergillus มากที่สุดทั้งชนิดและจำนวน รองลงไป คือ ราสกุล Penicillium ดัชนีความหลากหลายของรามีค่าสูง สุดบนซากใบที่ย่อยสลายแล้ว 6 เดือน สังคมราบนซากใบไผ่และ ใบรังมีความคล้ายคลึงกันประมาณ 50% ความคล้ายคลึงกันของ ชนิดราบนซากใบในระยะเวลาต่าง ๆ มีค่าตำ่ และราส่วนใหญ่ ที่พบในระยะแรกของการย่อยสลายได้หายไปไม่พบอีกเลยในระยะ หลังของการย่อยสลาย แสดงว่ามีการทดแทนของชนิดราไปตามลำดับ ระยะเวลาของการย่อยสลาย