การศึกษานิเวศวิทยาของกระทิง ได้ดำเนินการในเขตรักษา พันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี และเขตรักษา พันธุ์สัตว์ป่าคลองแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ระหว่าง พ.ศ. 2537-2539 กระทิงอาศัยอยู่ในสังคมพืชหลายรูปแบบ ซึ่ง สัมพันธ์กับปัจจัยต่างๆ ที่จำเป็นต่อการดำรงชีพของตัวเอง ถิ่นอาศัยที่มีค่าคะแนนความเหมาะสมสูงสุด 3 ประเภท ของแต่ละ พื้นที่ ในพื้นที่ป่าห้วยขาแข้ง ได้แก่ ป่าเบญจพรรณใน บริเวณหุบเขา ป่าดงดิบแล้งริมฝั่งห้วย ป่าดงดิบแล้งบนที่ ลาดชัน และพบกระทิงกระจายตามความสูงตั้งแต่ 180-1500 ม. รทก. ในพื้นที่ป่าคลองแสง ได้แก่ ป่าดงดิบชื้นในบริเวณ หุบเขา ป่าเบญจพรรณชื้น และสังคมอินทนิล มีใช้พื้นที่ระ ดับความสูงตั้งแต่ 64-85 ถึง 650 ม. กระทิงในพื้นที่ป่า ห้วยขาแข้งใช้พืชอาหารไม่น้อยกว่า 169 ชนิด ในขณะที่ กระ ทิงป่าคลองแสงใช้พืชอาหารไม่น้อยกว่า 76 ชนิด แหล่งน้ำใน ป่าคลองแสง มิได้จำกัดการกระจายของประชากรในฤดูแล้ง และ พฤติกรรมการใช้ดินโป่งของประชากรในสองพื้นที่แตกต่างกัน คือ กระทิงในป่าคลองแสงไม่ใช้ดินโป่ง แนวโน้มประชากรของกระทิงและวัวแดง (Bos javanicus d Alton) ในป่าห้วยขาแข้ง เมื่อปี 2537 มีความหนาแน่น 0.54(+,-)0.37 ตัวต่อ ตร.กม. และเมื่อปี 2539 มีความหนาแน่น 0.97 ตัวต่อ ตร.กม. ขนาดสมาชิกของฝูงกระทิงเฉลี่ย 8.15 ตัว (พิสัย 2-42, N= 40 ฝูง, S.D.= 6.23) โครงสร้างฝูงจำแนก โดยใช้รอยทางเดินและขนาดที่นอนประกอบด้วย ตัวโตเต็มวัย : ใกล้โตเต็มวัย : ลูกขนาดใหญ่

ลูกขนาดเล็ก มีอัตราส่วน 6 : 3.75 : 4 : 1 ขณะที่กระทิงในป่าคลองแสง เมื่อปี 2537 และ 2538 มีความหนาแน่น 2.68 และ 2.98 ตัวต่อ ตร.กม. ขนาด สมาชิกฝูงเฉลี่ย 6.55 ตัว (พิสัย 2-13, N = 7 ฝูง, S.D. = 3.53) โครงสร้างฝูง ประกอบด้วย ตัวโตเต็มวัย : ใกล้โต เต็มวัย : ลูกขนาดใหญ่ : ลูกขนาดเล็ก มีอัตราส่วน 3.75 : 0.25 : 1 : 1 กระทิงทั้งสองพื้นที่ใช้พื้นที่อาศัยร่วมกับสัตว์ เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ เช่น ช้าง วัวแดง และกวาง โมเดล ที่มีความเหมาะสมด้านปัจจัยแวดล้อมสำหรับกระทิงในป่าห้วย ขาแข้ง คือ g(x) = -4.9188 - 0.00105 (ระยะห่างจากแหล่ง น้ำถาวร) + 0.00062 (ระยะห่างจากคน) + 0.00448 (ระดับความ สูง) เสือโคร่ง และหมาใน (Cuon alpinus (Pallas) เป็นสัตว์ ผู้ล่าที่สำคัญ ขณะที่การคุกคามจากมนุษย์ในสองพื้นที่ คือ การลักลอบล่า และการรบกวนต่างๆ ข้อเสนอแนะสำหรับการจัดการกระทิงในพื้นที่เขตรักษา พันธุ์สัตว์ป่าทั้งสองแห่ง ได้แก่ การเผาแบบควมคุมเพื่อ สร้างพืชอาหาร การลดปริมาณเชื้อเพลิงในป่าประเภทผลัดใบ การปรับปรุงแหล่งน้ำ การติดตามการเปลี่ยนแปลงในประชากร และการเผยแพร่ความรู้ด้านธรรมชาติศึกษาแก่ราษฎรในท้องถิ่น