น้ำเป็นทรัพยากรที่สำคัญและจำเป็นต่อการพัฒนาของประ เทศต่างๆ ในขณะที่ความต้องการใช้น้ำเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตาม การเพิ่มประชากรและการขยายตัวทางเศรษฐกิจ แต่ปริมาณน้ำที่ จะนำมาใช้กลับมีจำกัด ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่จะต้อง ศึกษาเพื่อหาวิธีการที่จะนำน้ำที่มีอยู่จำกัดนั้นมาใช้ให้ เกิดประโยชน์สูงสุด โดยให้เกษตรกรมีรายได้สูงสุด การศึกษา นี้จึงได้ศึกษาวิธีการจัดสรรน้ำชลประทาน ณ อ่างเก็บน้ำ ห้วยเตย จังหวัดขอนแก่น วัตถุประสงค์ของการศึกษาคือ ต้องการศึกษาถึงรายได้ และแหล่งที่มาของรายได้ของเกษตรกรในปัจจุบันเพื่อเปรียบ เทียบกับรายได้ที่เกษตรกรจะได้รับเมื่อมีการจัดสรรน้ำชล ประทานที่ให้ประโยชน์สูงสุด และศึกษาเพื่อต้องการหารูปแบบ การจัดสรรน้ำชลประทานที่ให้ประโยชน์สูงสุดตลอดปีการเพาะ ปลูก ตลอดจนต้องการเสนอแนะวิธีการและแนวนโยบายในการจัดสรร ทรัพยากรน้ำชลประทานที่ให้ประโยชน์สูงสุดด้วย ข้อมูลที่ ใช้ในการศึกษาเก็บรวบรวมโดยการสำรวจภาคสนาม จากครัวเรือน เกษตรกรจำนวน 104 ครัวเรือน และเก็บรวบรวมจากเอกสารของ หน่วยราชการต่างๆที่เกี่ยวข้อง การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธี เชิงพรรณนาและใช้โปรแกรมเส้นตรงเป็นเครื่องมือในการ วิเคราะห์ข้อมูล ผลการศึกษาพบว่ารายได้ของครัวเรือนเกษตรกรทั้งหมดใน ปัจจุบันเท่ากับ 2,869,013.10 บาท หรือเท่ากับ 22,770.55 บาทต่อครัวเรือน โดยมีรายได้มาจาก การปลูกข้าว การออกไปทำ งานนอกฟาร์ม และจากการปลูกถั่วเหลือง ตามลำดับ แต่ถ้ามี การจัดสรรน้ำชลประทานที่ให้ประโยชน์สูงสุด จะทำให้รายได้ ของครัวเรือนเพิ่มขึ้นเป็น 3,472,600.00 บาท หรือ 27,560.32 บาทต่อครัวเรือน โดยที่เกษตรกรจะต้องปลูกข้าว แตงโม และผัก จำนวน 2,487.33, 1,052.65 และ 9.80 ไร่ ตามลำดับ ส่วนการ ใช้ปัจจัยการผลิตนั้น แรงงานครัวเรือนและเงินทุนจะถูกนำ มาใช้จนหมด ในขณะที่พื้นที่เพาะปลูกและน้ำชลประทานยังมี เหลือ ทั้งนี้เพราะมีแรงงานครัวเรือนร้อยละ 40 ออกไป ทำ งานนอกภาคการเกษตร ดังนั้นเพื่อที่จะทำให้รายได้ของเกษตร กรซึ่งค่อนข้างต่ำในปัจจุบันเพิ่มขึ้น รัฐบาลควรมีนโยบาย ส่งเสริมและสนับสนุนการปลูกพืชในช่วงฤดูแล้งให้เพิ่มขึ้น