การศึกษาการขยายพันธุ์ไม้เมเปิลหอมโดยการเพาะเลี้ยง เนื้อเยื่อ ทำโดยนำตัวอย่างต้นกล้าและกิ่งจากต้นโตเต็มที่จาก สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง จังหวัดเชียงใหม่ มาดำเนินการที่คณะ- วนศาสตร์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ใช้ชิ้นส่วนยอดและกิ่งอ่อน เป็นชิ้นส่วนทดลองทำการฟอกเพื่อให้ได้ชิ้นส่วนที่ปราศจากเชื้อ นำชิ้นส่วนที่ปราศจากเชื้อไปชักนำให้เกิดยอดและรากบนอาหารสูตร Murashige และ Skoog (MS) ที่เติมสารควบคุมการเจริญเติบโต แล้วนำต้นกล้าที่มีรากสมบูรณ์ทดลองย้ายปลูกเพื่อหาอัตราการ รอดตาย นอกจากนี้ได้ศึกษาผลของการเปลี่ยนย้ายอาหารต่ออัตราการ เพิ่มปริมาณกลุ่มยอดและประสิทธิภาพการเกิดราก ผลการศึกษาพบว่า วิธีการทำความสะอาดชิ้นส่วนที่มี เปอร์เซ็นต์ชิ้นส่วนที่มีปราศจากเชื้อมากที่สุด ทำโดยการใช้ เมอคิวริคคลอไรด์ เข้มข้น 0.2 เปอร์เซ็นต์ 20 นาที สำหรับ ต้นกล้า และการใช้คลอร็อกซ์ เข้มข้น 10 เปอร์เซ็นต์ 5 นาที ร่วมกับเมอคิวริคคลอไรด์ เข้มข้น 0.1 เปอร์เซ็นต์ 15 นาที สำหรับต้นโตเต็มที่ การเลี้ยงชิ้นส่วนทั้งจากต้นกล้าและต้นโต เต็มที่สามารถชักนำให้เกิดยอดกลุ่มมีจำนวนยอดเฉลี่ยสูงสุดบน อาหารสูตรเดียวกัน คือ อาหารสูตร MS ที่เติม 6- benzylaminopurine (BAP) 1 มิลลิกรัมต่อลิตร ร่วมกับ indole- 3-butyric acid (IBA) 0.1 มิลลิกรัมต่อลิตร อัตราการเพิ่ม ปริมาณของกลุ่มยอดจากการเพาะเลี้ยงชิ้นส่วนต้นกล้าลดลงหลังจาก การเปลี่ยนย้ายอาหารครั้งที่ 9 ในกลุ่มยอดที่เปลี่ยนย้ายอาหาร ทุก 15 วัน และลดลงหลังจากการเปลี่ยนย้ายอาหารครั้งที่ 6 ใน กลุ่มยอดที่เปลี่ยนย้ายอาหารทุกวัน 30 วัน เมื่อนำยอดที่ได้จาก การเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อมาชักนำให้เกิดรากสามารถชักนำให้เกิด รากเฉลี่ยสูงสุดบนอาหารที่ประกอบด้วนธาตุอาหาร 1/6 เท่าของ อาหารสูตร MS ไม่เติมไวตามินเติม IBA 5 มิลลิกรัมต่อลิตร สำหรับยอดจากการเพาะเลี้ยงชิ้นส่วนจากต้นกล้า และอาหารที่ ประกอบด้วน ธาตุอาหาร 1/6 เท่าของอาหารสูตร MS ไม่เติมไวตามิน เติม IBA 2 มิลลิกรัมต่อลิตร สำหรับยอดจากการเพาะเลี้ยงชิ้นส่วน จากต้นโตเต็มที่ จำนวนรากเฉลี่ยและเปอร์เซ็นต์การเกิดรากลดลง เมื่อมีการเปลี่ยนย้ายอาหารหลายครั้ง ๆ ครั้ง และต้นกล้า จากการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อเมื่อย้ายลงปลูกในทรายหยาบมีอัตรา การรอดตาย 100 เปอร์เซ็นต์ และเมื่อย้ายปลูกลงบนดินมีการ พัฒนาและเจริญเติบโตได้ดี