การปรับปรุงพันธุ์ถั่วเหลืองเพื่อให้ต้านทานต่อโรครา น้ำค้างถั่วเหลือง ซึ่งเกิดจากเชื้อรา Peronospora manshurica (Naoum.) Syd. ดำเนินการทดลองใน 4 สถานที่ คือ สถานี ทดลองพืชไร่ศรีสำโรง จ.สุโขทัย ศูนย์วิจัยพืชไร่เชียงใหม่ จ.เชียงใหม่ ศูนย์วิจัยพืชไร่ นครสวรรค์ จ.นครสวรรค์ และ ศูนย์วิจัยและพัฒนาพืชผักเขตร้อน มหาวิทยาลัยเกบตรศาสตร์ วิทยาลัยเขตกำแพงแสน จ.นครปฐม ตั้งแต่ปี 2534 ถึง 2537 พบว่า ลูกผสมกลับที่ผสมตัวเอง 1 ชั่ว ซึ่งสร้าง จากลูกผสมคู่มี พันธุกรรมของพันธุ์นครสวรรค์ 1 และสุโขทัย 1 (recurrent parent) ร้อยละ 75 และ DM 8032-1-9 หรือ DM 8579-61-13 และ Pudua 8008 B (donor parent) 2 พันธุ์ ๆ ละร้อยละ 12.5 มีลักษณะทางพืชไร่ของลูกผสมตรงไม่แตกต่างกับ ลกผสม สลับ โดยระดับความสม่ำเสมอของลักษณะทางพืชไร่ต่าง ๆ ภายใน แต่ละสายพันธุ์ ขึ้นอยู่กับความแตกต่างระหว่างสายพันธุ์ พ่อแม่ ของคู่ผสมนั้น และลักษณะความสูงของต้นมีความแปรปรวนมากกว่า ลักษณะอื่น จากการเปรียบเทียบสายพันธุ์ถั่วเหลืองลูกผสมกลับ ที่ผสมตัวเอง 3 และ 4 ชั่ว ในฤดูแล้ง ปี 2538 ที่จังหวัด- สุโขทัย พบว่าสายพันธุ์ 9201-8-S. 9202-24-S, 9202-32-S และ 9206-52-C จากชุด นครสวรรค์ 1 และสายพันธุ์ 9209-71-S จากชุดสุโขทัย 1 มีลักษณะทางพืชไร่และผลผลิตที่ไม่แตกต่างจาก พันธุ์นครสวรรค์ 1 และสุโขทัย 1 โดยทุกสายพันธุ์ไม่ปรากฏอาการ ของโรคราน้ำค้างบนใบเลย จากการจำแนกสายพันธุ์ของเชื้อรา สาเหตุโรคราน้ำค้างของถั่วเหลือง โดยใช้ความแตกต่างในการ เกิดโรคราน้ำค้างบนพันธุ์ถั่วเหลืองที่ใช้ทดสอบ (differential host) จำนวน 9 สายพันธุ์ (line) พบว่ามีเชื้อราสาเหตุ อย่างน้อย 3 สายพันธุ์ (race) คือ สายพันธุ์ที่ระบาดในฤดูแล้ง เขตจังหวัดเชียงใหม่ และสุโขทัย สายพันธุ์ที่ระบาดในปลายฤดูฝน เขตจังหวัดนครสวรรค์ และสุโขทัยและสายพันธุ์ที่ระบาดในปลาย ฤดูฝนเขตจังหวัดนครปฐม