การศึกษาพัฒนาการเกิดเนื้อแก้วในผลมังคุดโดยการศึกษา องค์ประกอบทางเคมีพบว่าปริมาณของแข็งที่ละลายได้ และปริมาณ กรดที่ไทเทรตได้ของผลที่มีเนื้อปกติมากกว่าเนื้อแก้วเล็กน้อย ซึ่งสัมพันธ์กับปริมาณ water soluble pectin ที่พบในเนื้อ ปกติมากกว่าที่พบในเนื้อแก้ว 0.55 นาโนกรัม/100 กรัมน้ำหนัก สด ส่วน CDTA soluble pectin มีปริมาณเท่ากัน ๆ แต่ปริมาณ Na(,2)CO(,3) soluble pectin ในเนื้อแก้วมากกว่าที่พบใน เนื้อปกติ 0.53 นาโนกรัม/100 กรัมน้ำหนักสด ผลที่มีอาการ เนื้อแก้วมีปริมาณอากาศในเนื้อผลน้อยกว่าเนื้อปกติ 15 เท่า คิดเป็นร้อยละ 1.02 ของปริมาตรเนื้อมังคุด เมื่อเปรียบเทียบ ปริมาณน้ำในเนื้อผล พบว่าเนื้อแก้วมีปริมาณน้ำในเนื้อผลมากกว่า เนื้อปกติร้อยละ 1.21 แสดงให้เห็นว่าน้ำได้เข้าไปแทนที่อากาศ ในเนื้อมังคุด จึงทำให้เนื้อมังคุดมีลักษณะใส ส่วนความแน่นเนื้อ ของเนื้อแก้วสูงเป็น 3 เท่าของเนื้อปกติ ข้อมูลที่พบสนับสนุนข้อ สันนิษฐานที่ว่า อาการเนื้อแก้วเกิดจากการที่เซลล์เนื้อมังคุดรับ น้ำเข้าไปมากจนทำให้เซลล์แตกและตาย ส่งผลให้น้ำและสารต่าง ๆ ภายในเซลล์รั่วไหลออกสู่ช่องว่างระหว่างเซลล์ ซึ่งไปมีผลทำให้ โมเลกุลของ pectin เปลี่ยนแปลงจากที่ละลายน้ำเป็นไม่ละลายน้ำ ทำให้เนื้อมังคุดดูใสและแข็งขึ้น อย่างไรก็ตามเมื่อเปรียบเทียบความ มีชีวิตของเซลล์โดยการทดสอบด้วย triphenyltetrazolium chloride วัดอัตราการรั่วไหลของไอออนออกจากกเซลล์ วัดการ หายใจและ การผลิตเอทิลีน พบว่าไม่สามารถบอกความแตกต่างใน ความมีชีวิต ของเนื้อปกติและเนี้อแก้วได้แน่นอน นอกจากนั้นเมื่อทำ การอัดน้ำให้กับผลมังคุดที่เก็บเกี่ยวในระยะก่อนเข้าสีผ่านทางก้านผล ปรากฎว่าผลมังคุดแตกมากและเร็วขึ้นเมื่อความดันมากขึ้นแต่ไม่พบว่า เป็นอาการเนื้อแก้วแต่อย่างใด