เนื่องจากปัญหาข้อขัดแย้งในการใช้ประโยชน์พื้นที่ป่าชายเลน ซึ่งมีหลายรูปแบบ และยังไม่ได้มีการกำหนดแนวทางที่ชัดเจนในการ ใช้ประโยชน์ การศึกษาในครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะหาแนวทาง การใช้ประโยชน์พื้นที่ป่าชายเลนที่เหมาะสมในเชิงเศรษฐกิจ โดยคำนึง ถึงมูลค่าทั้งที่เป็นตัวเงินและไม่เป็นตัวเงินรวมทั้งผลกระทบสิ่งแวดล้อม ที่เกิดขึ้น จากการใช้ประโยชน์พื้นที่ป่าชายเลนในแต่ละกิจกรรม โดยใช้ โปรแกรมเชิงเส้นเป็นเครื่องมือวิเคราะห์ เพื่อกำหนดแนวทางการจัดการ พื้นที่ป่าชายเลนที่จะก่อให้เกิดมูลค่า ปัจจุบันสูงสุดภายใต้ข้อจำกัดต่าง ๆ โดยเลือกศึกษาการใช้ประโยชน์พื้นที่ป่าชายเลนในจังหวัดตรังจำแนกเขต ตามมติคณะรัฐมนตรี 15 ธันวาคม 2530 เฉพาะเขตเศรษฐกิจ ก. และ เขตเศรษฐกิจ ข. ผลการวิเคราะห์แนวทางการใช้ประโยชน์พื้นที่ป่าชายเลนที่เหมาะสม พบว่า ควรคงสภาพป่าไว้ร้อยละ 61 ของพื้นที่โดยทั้งหมดจะอยู่ในเขต เศรษฐกิจ ก. ควรจัดสรรพิ้นที่ให้สัมปทานทำไม้ร้อยละ 17 ของพื้นที่โดย ส่วนใหญ่จะอยู่ในเขตเศรษฐกิจ ก.ที่อยู่ในเศรษฐกิจ ข. มีเพียงร้อยละ 1 ควรมีการจัดสรรพื้นที่เพื่อปลูกสวนป่าร้อยละ 10 ของพื้นที่ โดยอยู่ในเขต เศรษฐกิจ ก. ร้อยละ9 ที่เหลืออยู่ในเขตเศรษฐกิจ ข. สำหรับการทำนากุ้ง ควรมีเฉพาะในเขตเศรษฐกิจ ข. โดยคิดเป็นพื้นที่ร้อยละ 12 ของพื้นที่ แยกเป็นการทำนากุ้งในบริเวณป่าเสื่อมสภาพร้อยละ 4 ที่เหลือเป็นการนำ พื้นที่ป่าชายเลนมาใช้เลี้ยงกุ้ง โดยยังคงรักษาสภาวะแวดล้อมไว้ได้