วัตถุประสงค์หลักของการศึกษานี้คือเพื่อศึกษาถึงฟังก์ชันการผลิต ที่แสดงถึงศักยภาพการผลิตสูงสุดที่สามารถจะเกิดขึ้นได้ในภาคเกษตรกรรมไทย และเพื่อศึกษาถึงที่มาของความจำเริญเติบโตในภาคเกษตรกรรมไทย อันประกอบไปด้วยสาเหตุทางด้านปัจจัยการผลิต เทคโนโลยี และการปรับปรุง ประสิทธิภาพการผลิตที่เกิดขึ้นจากตัวของเกษตรกรเอง การศึกษานี้ใช้ข้อมูลทุติยภูมิที่รวบรวมโดยสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนา ประเทศไทย ซึ่งได้แก่ข้อมูลการผลิตและการเพาะปลูกพืชหลักที่สำคัญของ ประเทศไทย แยกเป็นรายจังหวัด ตั้งแต่ปี 2504-2534 รวมทั้งสิ้น 31 ปี ผลการศึกษาพบว่าแท้ที่จริงแล้วที่มาของความจำเริญเติบโตในภาค เกษตรกรรมของประเทศไทยเกิดจาก 1)ปัจจัยการผลิตสมัยใหม่ ยกตัวอย่าง เช่น รถแทรกเตอร์สองล้อเดินตาม รถแทรกเตอร์ขนาดใหญ่ เครื่องสูบน้ำ รวมไปถึงระบบการชลประทาน 2)เกิดจากการปรับปรุงประสิทธิภาพการผลิต ที่เกิดขึ้นจากตัวของเกษตรกรเองและเทคโนโลยี สำหรับปัจจัยการผลิตดั้งเดิม อันได้แก่ที่ดิน แรงงานมนุษย์และสัตว์ พบว่ามีผลต่อความจำเริญเติบโตใน ปัจจุบันค่อนข้างน้อย การวัดดัชนีประสิทธิภาพการผลิตพบว่าประสิทธิภาพ การผลิตของเกษตรกรไทยเพิ่มขึ้นโดยตลอดตั้งแต่ปี 2504-2534 การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่ารัฐบาลควรให้ความสำคัญต่อการปรับปรุง ประสิทธิภาพปัจจัยการผลิตที่สำคัญได้แก่ปัจจัยแรงงาน คือควรเน้นการพัฒนา ฝีมือและทักษะ โดยให้การศึกษาอบรมทั้งในและนอกระบบโรงเรียน นอกจากนี้ รัฐบาลควรจัดหาสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำให้เพียงพอสำหรับเกษตรกรด้วย