การศึกษาความก้าวหน้าของลักษณะทางการเกษตรและสรีวิทยา ที่เกี่ยวกับการให้ผลผลิตสูงของถั่วเหลืองพันธุ์มาตรฐาน ทำโดยปลูกถั่วเหลือง 8 พันธุ์ ได้แก่ สจ.1 สจ.4 สจ.5 นครสวรรค์1 สุโขทัย 1 เชียงใหม่ 60 และสุโขทัย 2 ในแผนการ ทดลองแบบ Randomized complete block (RCB) มี 4 ซ้ำ สองฤดู ปลูก คือ ปลายฝน (สิงหาคม 2538 - ธันวาคม 2538) และฤดูแล้ง (ธันวาคม 2538 - เมษายน 2539) ณ ศูนย์วิจัยข้าวโพดข้าวฟ่าง แห่งชาติ อ ปากช่อง จ.นครราชสีมา เพื่อประเมินผลอันเนื่อง มาจากการปรับปรุงพันธุ์ที่มีต่อการเพิ่มขึ้นของผลผลิตเฉลี่ย ของถั่วเหลือง จึงทำ linear regression ระหว่างผลผลิตเฉลี่ย ของแต่ละพันธุ์ (เฉลี่ยจากสองฤดู) กับปีที่พันธุ์ดังกล่าว ได้รับการรับรองพันธุ์ ผลการทดลองพบว่า ค่า slope ที่ได้ไม่ แตกต่างจากค่าศูนย์ อย่างไรก็ตามถั่วเหลืองพันธุ์ใหม่ๆ มี แนวโน้มให้ผลิผลิตสูงขึ้น โดยมีค่า annual genetic gain ประมาณ 6.17 กิโลกรัม/เฮกตาร์/ปี ลักษณะทางการเกษตรและ สรีรวิทยาที่ศึกษา มีค่า slope ไม่แตกต่างจากค่าศูนย์ แม้ กระนั้นลักษณะที่มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ได้แก่ จำนวนเมล็ดต่อฝัก น้ำหนัก 100 เมล็ด อัตราการเจริญเติบโตสูงสุด (max. CGR) อัตราการสะสมนำ้หนักแห้งของเมล็ด (SGR) และดัชนีเก็บเกี่ยว (HI) สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะทางการเกษตรและสรีรวิทยา กับการให้ผลผลิตสูงของถั่วเหลืองพบว่า ลักษณะทางการเกษตร ที่มีความสัมพันธ์กับการให้ผลผลิตของถั่วเหลือง ได้แก่ จำนวน กิ่งต่อต้น โดยมีความสัมพันธ์ในทางลบ (b= -0.071 (**)) นอกจากนี้ยังพบว่า จำนวนบวกกับการให้ผลผลิตสูงของถั่วเหลือง ได้แก่ SGR (b=403.38(**)) นอกจากนี้ยังพบว่า จำนวนเมล็ด ต่อฝัก น้ำหนัก 100 เมล็ด และ SGR เป็นปฏิภาคโดยตรงกับ HI และจำนวนเมล็ดต่อฝัก น้ำหนัก 100 เมล็ด และ max.CGr เป็น ปฏิภาคโดยตรงกับ SGR แสดงให้เห็นว่า ผลผลิตที่เพิ่มขีดของ ถั่วเหลืองเกิดจากความสามารถในการเคลื่อนย้ายสารอาหารที่ พืชสร้างขึ้นไปยังเมล็ด