การบริโภคไม่เพียงแต่จำเป็นสำหรับมนุษย์ แต่ยังมีผลกระทบต่อการจัด สรรทรัพยากรของประเทศ ดังนั้นจึงมีคุณค่าเพียงพอสำหรับการศึกษานี้ วัตถุประสงค์หลักของการศึกษานี้ เพื่อศึกษาถึงรูปแบบการบริโภค ของครัวเรือนและฟังก์ชันการบริโภคในประเทศไทย ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า รายได้ที่สามารถนำไปจับจ่ายใช้สอยได้เป็น ปัจจัยที่สำคัญที่สุดในการกำหนดฟังก์ชันการบริโภคของประชาชนในประเทศ ไทยตั้งแต่ปี พ.ศ.2520-2534 เมื่อศึกษาถึงรูปแบบการบริโภคของครัวเรือน ในปี พ.ศ.2524 และ พ.ศ.2531 ในกรณีของอุปสงค์ความยืดหยุ่นต่อรายได้ พบว่า อุปสงค์ความยืดหยุ่นต่อรายได้ของครัวเรือนสำหรับอาหารมีค่าน้อยกว่า 1 ในทางตรงกับข้าม อุปสงค์ความยืดหยุ่นต่อรายได้สำหรับเครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่ อาศัย ค่ารักษาพยาบาลและอนามัยส่วนบุคคล และค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดอื่นๆ มี ค่าความยืดหยุ่นมากกว่า 1 อย่างไรก็ตาม ครัวเรือนในเขตเทศบาลจ่ายค่า อาหารในสัดส่วนต่อรายได้มากกว่าสัดส่วนการใช้จ่ายอาหารต่อรายได้ของครัว เรือนนอกเขตเทศบาล เหตุการณ์เช่นนี้แสดงให้เห็นว่า อุปสงค์สำหรับอาหาร ของครัวเรือนในเขตเทศบาลเพิ่มสูงขึ้นเร็วกว่าการเพิ่มขึ้นของรายได้ ค่า ครองชีพในเขตเทศบาลสูงขึ้น ครัวเรือนในเขตเทศบาลบริโภคอาหารฟุ่ม เฟือยมากขึ้น ทำให้มีรายได้สำหรับการลงทุนน้อยลง ดังนั้น ผู้เขียนเสนอแนะ ว่ารัฐบาลควรให้การศึกษาเกี่ยวกับโภชนาการมากขึ้น เพื่อว่าประชาชนใน เขตเทศบาลจะได้ทราบว่าควรบริโภคอาหารที่เหมาะสมอย่างไร และขณะ เดียวกันจะมีทรัพยากรสำรหับการลงทุนมากขึ้น